WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 31 



in de buis, die aan het einde steeds eenige duimen water moet verplaatsen, 

 steeds grooter is dan die daar buiten. 



Wanneer men de poreuse buis nog door eene tweede, wijdere, die verglaasd 

 en dus voor gassen ondoordringbaar is, omringt en deze rondom behoorlijk 

 afsluit , dan kan men de binnenste buis omgeven met een gasmengsel van 

 willekeurige zamenstelling. Kiest men daartoe koolzuur, dat aan het eene eind 

 van de wijdere buis in-, en aan het andere uitstroomt, dan neemt men, zoodra 

 door de binnenhuis een stroom waterstof wordt geleid , het verrassende ver- 

 schijnsel waar, dat de beide gassen door den poreusen wand heen als 't ware 

 van plaats verwisselen. Uit de buitenste buis stroomt dan namelijk bijna 

 zuivere waterstof, die daar ontstoken kan worden, terwijl uit de binnenste 

 buis bijna niets dan koolzuur komt, dat brandende ligchamen dadelijk u'tdooTt. 



Deze zelfde toestel vertoont, als hij in een fornuis wordt gcbragt, dat in staat 

 is hem tot 1100° a 1500° C. te verhitten , wat deville noemt de ontbinding 

 (dissociation) van het water (die GROVE reeds door gloeijend platina had te 

 weeg gebragt, Reft.) Leidt men namelijk, zoodra de beide buizen de ver- 

 langde temperatuur hebben bereikt , walerdamp door de binnenste en koolzuur 

 door de buitenste , en vangt men het uit beide stroomend gasmengsel boven 

 potaschloog op, die het koolzuur opneemt, dan houdt men zuiver knalgas over. 

 Bij dien warmtegraad zijn dus de waterstof en de zuurstof van het water van 

 elkaar losgemaakt , ontbonden geworden , en de eerste is door den poreusen 

 wand naar buiten getreden, terwijl een gelijk volume koolzuur hare plaats bij 

 de zuurstof innam. Waterdamp wordt dus ontbonden bij eene temperatuur, 

 die zijn volume vertienvoudigt. Ln. 



Werking op het hart van den nervus vagus en den nervus sympathicus. — 

 Wij hebben de kwestie over de genoemde zenuwen als zoogenaamde opheffings- 

 zenuwen (Hemmungsnerven) reeds nu en dan (b. v. 1858, bladz. 38, 1861, 

 bladz. 63) aangeroerd. Teil aanzien van de hartbewegingen staat tegenwoordig 

 de zaak ongeveer aldus. Prof. SCHIFF vernietigde bij geiten en katten den 

 nervus accessorius aan beide zijden , zonder dat er versnelling der hartbewegingen 

 ontstond. Na twaalf dagen waren, terwijl de pols altijd normaal bleef, de 

 takken, die de accessorius aan den vagus geeft, ontaard en dus niet meer prikkel- 

 baar. Nu kon de galvanisatie der beide vagi , 't zij door zwakke, 't zij door 

 sterke stroomen , de hartbewegingen niet doen ophouden. Echter volgde op 

 de doorsnijding dier zenuwen als altijd eene groote versnelling der hartslagen. 

 SCHIFF besluit , dat bij de vertraging der hartbewegingen alleen de accessorius 

 eene rol speelt, maar dat zijne verlamming die bewegingen niet versnelt, 

 terwijl de prikkeling der vagi alleen de hartbewegingen niet uitdooft, maar 



