WETENSCHAPPELIJK BIJ BLAD. 75 



drongen om, wat anderen voor variëteiten of rassen houden, voor oorspron- 

 kelijke soorten te verklaren. Sommige zoöologen en botanici, zich op dit 

 standpunt plaatsende , zijn dan ook met volkomen consequentie zoo ver gegaan 

 van in alle de rassen onzer huisdieren en onzer gekweekte gewassen even 

 zoo vele oorspronkelijk geschapen vormen te zien. Onlangs (in de zitting van 

 6 Julij 1863) deed decaisne aan de Fransche akademie eene mededeeling, 

 welke tot dit onderwerp in betrekking staat. Zij betrof de variabiliteit der 

 verschillende rassen of soorten van peerenboomen. Men kent daarvan tegen- 

 woordig een 500-tal. Jourdan had beweerd, dat deze even zoo vele soor- 

 ten zouden zijn. Decaisne komt tot een geheel ander resultaat. Uit proef- 

 nemingen, in 1855 aangevangen, toont hij aan, dat peerenboomen, verkregen 

 door zaaijing van het zaad van eene en dezelfde variëteit , aan zoo groote 

 veranderingen onderhevig zijn , dat , indien men niet met hunne afkomst bekend 

 was, men niet aarzelen zoude daarin verschillende soorten te zien. Die 

 veranderingen betreffen alle de deelen der plant, den stam, de bladeren, de 

 bloemen, de grootte en gedaante der vruchten, alsmede den tijd harer rijp- 

 heid. Hij besluit daaruit te regt , dat er geen enkele grond bestaat om niet 

 alle rassen van peerenboomen , hoe verschillend ook sommige van elkander 

 zijn, als eene en dezelfde soort te beschouwen. Nog doet hij opmerken, dat 

 deze proeven , zoowel als de vroegere dergelijke door hem in het werk ge- 

 steld met soorten van Cncurbita, het bewijs geleverd hebben van de onge- 

 grondheid der bewering, dat de gekweekte planten door zaaijing altijd weder 

 tot den oorspronkelijken vorm der stamsoort zouden terugkeeren. (InstitiU , 

 1863, p. 211). HG. 



Uitriten en nitraten in planten. — SCHÖNBEIN , uit het feit , dat er , bij 

 elke verdamping van water aan de lucht, nitris ammoniae gevormd wordt, 

 de gevolgtrekking afleidende, dat er dan ook nitriten of nitraten in de plan- 

 ten moeten worden gevormd , heeft zulks werkelijk door de proef bevestigd 

 gevonden. Hij gebruikte, om dit uit te maken, zijn bekend reactief: geiodu- 

 reerde stijfsel, aangezuurd met zwavelzuur, en vermengde dit met het waterig 

 extract der plant. De sterkste blaauwe verkleuring verkreeg hij met de 

 bladeren van Leontodon taraxacum. Eene geringere gaven die van Lacluca 

 sativa , Senecio vulgaris en erucaefolius , Laprona communis , Dactylis conglo- 

 merata, Plantago major, Meniha piperila , Thymus serpillus. Diaderen van 

 andere planten, namelijk Spinacea oleracea , Datura strammonium , Hyoscyamus 

 niger , Nicotiana tabacum, Helianthus anuns, Papaver somniferum bragten 

 eerst na 12 of 24 uren eene verkleuring te weeg. In eenige gevallen, zooals 

 bij Lactuca sativa, Urtica dioica en anderen, nam hij waar, dat de bladeren 



