WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 85 



eenvolgens eenige malen herhalen , totdat de longen gevuld waren. Dan volgde 

 de uitademing door de zamentrekking van de buikspieren en van de daardoor 

 te weeg gebragte zamendrukking der longen. Er was echter reeds twijfel ont- 

 staan aangaande de juistheid dezer verklaring, daar het gebleken was, dat, 

 indien de trachea werd doorgesneden en derhalve het verband met de mond- 

 holte verbroken , de ademhaling toch voortging , evem als zulks bij zoogdieren 

 het geval is. S. WEIR mitchell en G. R. morehouse hebben nu in de Smith- 

 sonian Co7itrïbutions to knowïcdge T. XIII een verslag gegeven van de door hen 

 in het werk gestelde onderzoekingen, waaruit blijkt, dat de ademhaling der 

 schildpadden inderdaad op eene geheel andere wijze geschiedt. Zij hebben 

 bewezen, dat de bewegingen van het tongbeen bij de gewone ademhaling 

 geenerlei invloed hebben. De inademing is het gevolg van de zamentrekking 

 der buikspieren. Deze vormen in den toestand van rust eene diepe uitwendig 

 zigtbare holte ter weerszijde achter het buikschild. Trekken zij zich zamen , 

 dan worden zij plat , dalen neder , trekken de ingewanden naar beneden , en 

 dit doende , verwijden zij de ligchaamsholte , ten gevolge waarvan de lucht 

 door de trachea de longen binnen treedt. De uitademing wordt te weeg ge- 

 bragt door eene eigendommelijke spier, welke aan vroegere onderzoekers wel 

 niet geheel ontsnapt en als het homologon van een diaphragma beschouwd is, 

 maar door mitchell en morehouse het eerst uitvoerig beschreven en in hare 

 werking herkend is. Het is een breede , tweebuikige spier, waarvan een der 

 buiken nagenoeg van de geheele breedte van het voorste, en de andere van 

 het achterste gedeelte van het schild en tevens van het bekken ontspringt. 

 Beide buiken zijn vereenigd door een breede pees, dwars door het midden der 

 buikholte. Tusschen deze spier van voren en het schild van achteren liggen 

 de ingewanden besloten. Trekt zij zich zamen , dan worden de longen gedrukt 

 en de lucht uitgedreven. 



De ademhaling der schildpadden geschiedt derhalve op eene geheel andere 

 wijze dan bij alle overige in de lucht ademhalende gewervelde dieren. Het 

 opmerkelijkste daarbij is voorzeker, dat de buikspieren, die elders altijd als 

 uitademingsspieren werken, hier daarentegen als inademingsspieren optreden, 

 en dat daarentegen eene spier, welke, zoo niet in haar geheel, dan toch wat 

 haar voorste gedeelte betreft , bij het diaphragma kan worden vergeleken , 

 tot uitademingsspier wordt. Het is een der sprekensle bewijzen voor de ook 

 door vele andere feiten gestaafde stelling: dat morphologisch gelijke d. i. ho- 

 mologe ligchaamsdeelen in functie, d. i. physiologisch, grootelijks verschillen 

 kunnen. 



Nog verdient aangestipt te worden , dat mitchell en MOKEHOUSE erkennen 

 niet de eersten te zijn, die de buikspieren der schildpadden als inademings- 



