WETENSCHAPPELIJK BIJBLAÜ. 87 



opgeleverd, die wat minder glanzig is dan die van den Bombyx mort, maar 

 veel sterker en een weinig dikker ; zij liet zich ook even gemakkelijk afhas- 

 pelen. De rupsen moeten van haar uitkomen uit de eijeren tot op het 

 oogenblik dat zij gaan spinnen ongeveer 50 a 60 dagen gevoed worden ; zij 

 hebben omtrent 8 dagen noodig om hare cocon te voltooijen , en eerst 30 of 

 35 dagen daarna komt de vlinder uit; het eijerleggen heeft vier dagen na het 

 uitkomen uit de cocon plaats. (Compt. rend., Tom. LVII , pag. 315). 



D. L. 



Een opmerkelijk voorbeeld van elektrolytische werking. — De heer ABEL , schei- 

 kundige bij het departement van oorlog, heeft aan de Chemical Society te 

 Londen, in hare zitting van den 18 Junij 1.1., eenige bijzonderheden medege- 

 deeld aangaande veranderingen, die men opgemerkt had in den vorm van 

 Armstrong-projectielen , nadat deze eenigen tijd waren bewaard geworden. 

 Het lood, waarmede het ijzer van deze is bedekt, vertoont namelijk bij 

 sommigen blazen van twee tot vijf centimeters middellijn en een halven centi- 

 meter hoog. Worden deze onder water geopend , dan blijken zij bijna zuiver 

 waterstofgas te bevatten, tot op 10 dampkringen verdigt. 



Er zijn in het arsenaal (te Woolwich ?) twee soorten van deze projectielen 

 voorhanden. Bij de eene soort is het lood daaromheen gegoten en wordt 

 slechts door vooraf in het ijzer aangebragte groeven vastgehouden ; bij de 

 tweede soort geschiedt dit laatste, doordat het ijzer vooraf zoogenaamd ge- 

 galvaniseerd, dat is door indompeling in gesmolten zink met eene dunne laag 

 van dit metaal bedekt is. Alleen van deze laatste vertoonen sommige exem- 

 plaren de boven beschreven blazen. Om hun ontstaan te verklaren , herinnert 

 abel het mengsel van chloorammonium (salammoniakzout) en chloorzink , waar- 

 mede de oppervlakte van het zinkbad steeds bedekt wordt gehouden. Dit 

 laatste zout nu kan zelfs door langdurige verhitting tot op eenen warmtegraad , 

 hooger dan dien van gesmolten zink, niet volkomen water vrij worden gemaakt, 

 gelijk A. dit door opzettelijke proefnemingen heeft bewezen. Niets verhindert 

 dus om aan te nemen, dat op enkele plaatsen kleine hoeveelheden van dit 

 zout tusschen de zinklaag en het ijzer bevat zijn, en dat het water, hetwelk 

 zij bevatten , door eene elektrolytische werking tusschen deze beide metalen 

 wordt ontleed. Het zink oxydeert dan en zoo blijft de voorhanden zuurstof 

 gebonden ; maar de waterstof wordt vrij en baant zich door de dunne poreuse 

 zinklaag een weg om het veel dikkere lood tot eene blaas te doen op- 

 zwellen. (Intellectual Observer , September 18G5). Ln. 



Natuurlijke magneten. — In Zweedsch Lapland heeft men voor korten tijd 



