90 ALBUM DER NATUUR. 



Grondijs in zee. — Over het ontstaan van grondijs in rivieren is veel ge- 

 schreven. Minder bekend is het, dat het zich ook in de zee vormt. Volgens 

 de waarnemingen van edlund, in het Catlegat en de Bothnische golf, zoude 

 de zee zelfs zeer zelden bevriezen door ijsvorming aan de oppervlakte. Ge- 

 woonlijk zoude liet ijs op eene zekere diepte ontstaan als kleine dunne 

 plaatjes , van onderscheiden grootte en dikte, die in ontelbare menigte naar 

 boven aan de oppervlakte stijgen, waar zij zich opeenstapelen om, wanneer 

 de zee tot genoegzame rust is gekomen, zich tot eene zamenhangende , ruwe 

 korst te vereenigen. Deze opeenstapeling van grondijs gaat zoo snel, dat, 

 dikwijls binnen den tijd van een half uur , een schuit daardoor kan worden 

 opgesloten of althans slechts met groote moeite daaruit worden bevrijd. 

 Ook haasten zich de visschers de haven te bereiken , zoodra zij deze ijsplaaljes 

 bemerken. Deze plaatjes zijn min of meer rondachtig, hebben eenen dia- 

 meter van een tot vijf duimen en zijn zelden meer dan twee lijnen dik. Zij 

 vormen zich op eene diepte , die verschilt van twee tot acht voeten. 



Wanneer zij bij stil weder naar boven komen , is het , alsof een nevel of 

 rook opstijgt. Langs de kust, waar het water niet meer dan twee tot zes 

 voet diep is, vormt zich het ijs aan de oppervlakte even als in meeren en is 

 dan glad als een spiegel. Chydenius , die deel nam aan de expeditie naar 

 Spitsbergen in 1861 , zag het bevriezen van de zee door grondijsvorming op 

 dezelfde wijze binnen een half uur plaats grijpen. Soms ziet men op eene 

 diepte van acht voeten het zeewier en de steenen van den bodem als met 

 rijp bedekt. Het zeewater heeft zijn punt van grootste digtheid bij ongeveer 

 — 4°, terwijl zijn vriespunt — 2°,5 is. Zoo verklaart het zich gereedelijk , 

 waarom in het zeewater de bevriezing op eenigen afstand van de oppervlakte 

 kan ontstaan , zonder dat tot vorming van het grondijs hier eene beweging 

 van het water vereischt wordt , gelijk in de rivieren. Deze eigenschap van 

 het zeewater kan welligt bijdragen tot verklaring van den sterken aangroei in 

 vertikale rigting der ijsbergen in de poolzeeën. (Biblloth. univ. , 1863, No. 

 67, p. 240). Hg. 



Cellulose in da huid van slangen. — Reeds wist men , dat in de huidbe- 

 kleedselcn van verschillende lagere dieren eene zelfstandigheid voorkomt, die 

 groote analogie heeft, zoo niet identisch is met de cellulose der planten. Luca 

 deelde nu onlangs (zitting van 24. Augustus) aan de Fransche akademie mede, 

 dat het hem gelukt is uil de huid van slangen, na voorafgaande verwijdering 

 van het grootste deel der proteine-stoffen door behandeling met potasch en 

 met zwavelzuur, eene stof af te scheiden, die, even als cellulose, oplosbaar 

 is in koper-ammoniak , zich in glucose omzet, het koperoxyd in de oplossing 



