1 2 KLEUREN. 



eenigen grond om de NEWTONSche theorie te beschrijven als een oude , 

 bouwvallige burg , dien men lang voor onneembaar had gehouden en 

 die dit nu niet meer was , maar hij vergiste zich grovelijk door te 

 beweren, dat men dien nu ging afbreken om te zien, hoe wanordelijk 

 en vervallen hij er van binnen uitzag, en vooral door te gelooven, dat hij 

 één steen daarvan zou kunnen verplaatsen door het klein geweervuur 

 van zijne spotternij. De tijd heeft dan ook dien grijzen burg volkomen 

 gespaard , zijne fondamenten zijn verbeterd , een aantal nieuwe zalen 

 zijn op- en aangebouwd geworden, maar het geheel heeft niet zulke 

 verandering ondergaan , dat niet nog een groot aantal deelen zijn on- 

 veranderd gebleven om te getuigen van het magtig genie des eersten 

 bouwmeesters. 



Een tweetal dier nieuwe zalen zijn in de volgende bladzijden voor 

 den lezer opengesteld, 't Is te hopen, dat het voorgaande hem den 

 lust niet zal benomen hebben om daarin eens rond te zien. 



Zoo als boven reeds is aangetoond , is het noodig , wil men een 

 scherp begrensd kleurenbeeld door een prisma zien , waarin elke 

 kleurstraai afzonderlijk en niet door anderen overdekt en dus daar- 

 mede vermengd kan worden waargenomen, dat men den bundel van wit 

 licht , die men door het prisma ontleed wil zien , zoo smal mogelijk make. 

 Meestal laat men dan daartoe ook zonlicht, door een spiegel in hori- 

 zontale rigting terug gekaatst, gaan door eene spleet, gevormd door de 

 vrij scherpe kanten van twee ondoorschijnende platen , die men naar 

 willekeur elkander meer of min kan doen naderen, om die spleet 

 meer of minder smal te maken. Maar al te smal is ook weder van 

 een anderen kant hinderlijk; want daardoor wordt de hoeveelheid 

 licht, en dus de kracht daarvan, in het kleurenbeeld te gering. Ge- 

 lukkig , dat men een middel heeft gevonden , om zonder schade voor 

 de scherpe begrenzing eene niet al te smalle spleet te bezigen, en dit 

 iö het gebruik van een verrekijker. Men plaatst dezen, uitgehaald 

 als voor het zien van ver afgelegen voorwerpen noodig is, achter hGt 

 prisma en na hem behoorlijk gerigt te hebben , ziet men daardoor het 



