20 KLEUREN. 



Veelligt staat hij, zonder het te weten, reeds op den drempel daarvan 

 door eene vraag , die hem , na zich zoolang met het licht der zonne- 

 stralen te hebben bezig gehouden, op de lippen zweeft. De zon toch 

 zendt ons niet slechts licht , maar ook warmtestralen toe en de vraag 

 komt dus gereedelijk in iemand op: waar blijven deze, als de zonne- 

 stralen door 't prisma gaan ? 



Om deze met eenige klaarheid en volledigheid te kunnen beant- 

 woorden , behoort men nog een oogenblik terug te keeren tot in het 

 allerbinnenste van den ouden burg om daar nog iets in oogenschouw 

 te nemen , wat vroeger , als toen minder ter zake doende , onopge- 

 merkt is gebleven, of, met andere woorden, men dient zich te her- 

 inneren, welke de oorzaak is, die in het prisma de scheiding van de 

 verschillend gekleurde stralen te weeg brcDgt. Newton heeft reeds 

 door beslissende proefnemingen aangetoond , dat deze gelegen is in 

 de onderling verschillende breekbaarheid dier stralen, daarin, dat 

 deze wel alle door de breking in het prisma van hunnen weg worden 

 afgebragt, maar niet alle evenzeer. De roode stralen worden 't minst 

 gebroken, de oranje iets meer, de gele nog meer en zoo voort tot 

 de violette toe , die 't sterkst van alle gebroken worden. 



Brengt men den bol van eenen kleinen, gevoeligen thermometer 

 zeer naby het scherm, waarop het kleurenbeeld van zonlicht wordt 

 opgevangen , dan ziet men dien rijzen , hetzij hij beschenen wordt door 

 de roode of door de violette , of door eenige der tusschen deze beide 

 inliggende stralen, ten blijke dat elke daarvan wel degelijk warmte 

 medebrengt. Hij rijst niet overal even sterk , maar in 't algemeen des 

 te meer, naarmate men meer naar den rooden kant van "t kleurenbeeld 

 komt. Ja zelfs buiten het rood, daar waar geen lichtwerking meer 

 waar te nemen is, vertoont zich nog warmte , en wanneer men een 

 prisma bezigt, dat tot doorlating van warmte het meest geschikt is, 

 een niet van glas, maar van klipzout vervaardigd, dan vindt men den 

 hoogsten stand des thermometers nog buiten het rood en wel een 

 aanmerkelijk eind daar buiten. En aan den anderen kant van 't kleu- 

 renbeeld , buiten het violet , vindt men ook nog warmtestralen zonder 

 licht, hoewel in veel geringere mate. 



Hier alle gevolgtrekkingen, die uit bovenstaand feit kunnen opgemaakt 



