HET ZILVEH. 39 



Het wulf W van den oven w^ordt gedekt door eene kap K van 

 geklonken plaatijzer, die, door middel van kettingen aan eene kraan 

 bevestigd, gemakkelijk weggenomen en geplaatst kan worden. Deze 

 kap is van binnen met eene laag leem voorzien. 



De oven heeft vier openingen: die, welke aan de vlam van den 

 htiard toegang verleent, de twee openingen h en h', waarin de pijpen 

 uitmonden van twee blaasbalgen, welke gedurig versche lucht over 

 het oppervlak van het bad verspreiden, waardoor de oxydatie van het 

 lood bevorderd en het goudglit naar den kant geblazen wordt; verder 

 de opening L om het lood in te brengen en eindelijk de opening g, 

 waardoor het goudglit wegvloeit en die glitgoot [Glclttgassé) genaamd 

 wordt. 



Bij den aanvang der bewerking is deze opening door de kupel 

 gesloten, doch deze wordt achtereenvolgend ingesneden, zoodat het 

 goudglit kan wegvloeijen op den bodem van de werkplaats , alwaar 

 het zich verzamelt en vast wordt. Het is zeer noodzakelijk, dat dit 

 goudglit van het metaal verwijderd worde , dewijl het anders het toe- 

 treden van de lucht tot het lood verhinderen en zoodoende de verdere 

 oxydatie beletten zou. 



Om eene kupellatie te beginnen , moet men eerst de kupel gereed 

 maken. Hiertoe wordt de kap omhoog gehaald , en de oude kupel , 

 welke geheel met goudglit doortrokken is , uitgebroken. De stukken 

 worden tot andere doeleinden gebruikt. Dan bevochtigt men de met- 

 selsteenen s s' van de zool met water , en brengt er den mergel laags- 

 gewijze op, zorg dragende dien met een stamper vast ineen te wer- 

 ken ; vervolgens laat men de kap weer neder en strijkt al de openin- 

 gen zorgvuldig met leem digt. 



Men laadt den oven met ongeveer IGO quintalen lood, en men 

 begint te stoken. Het lood smelt al spoedig; dan brengt men de 

 blaasbalgen langzamerhand in werking. Door de toegevoerde zuurstof 

 van de lucht begint nu het lood te oxyderen, en het oppervlak van 

 het bad wordt overdekt met een zwartachtig stof van loodoxyde met 

 vreemde zelfstandigheden vermengd. Dit stof, Ahstrich genaamd, smelt 

 niet, omdat de temperatuur daartoe niet hoog genoeg is. Van tijd tot 

 tijd werpen de werklieden eenig poeder van houtskool op het bad, en 



