50 , HKT ziLVEr;. 



zuur der metaalzouten verbindt zich met den kalk tot gips, terwyi 

 de metalen als oxyden terug blijven. 



Wanneer nu de werkman veronderstelt , dat de massa genoeg ge- 

 roost is, beproeft hij ze. Hij neemt daartoe een gedeelte, dat hij 

 met water»- en kwik mengt en kneedt, hij verdunt die pap met eene 

 grootere hoeveelheid water en onderzoekt dit amalgama. Naar mate 

 zijner bevinding voegt hij er in den oven hetzij nog een weinig 

 keukenzout, hetzij nog een weinig kalksteen of nog wat koper- 

 steen bij. Deze tweede roosting duurt niet langer dan Ig ^ 2 uren. 



De stof is nu gereed om in de amalgamatie-tonnen gedaan te wor- 

 den , welke op dezelfde wijze zijn ingerigt als die te Freiburg. In 

 elke ton stort men 500 pond van het geroost mengsel , 150 kan warm 

 water en 40 stukken plaatijzer; men. sluit de openingen met de 

 spon, en, nadat al de tonnen geladen zijn, laat men ze eenigen tijd 

 omwentelen, waarna er 150 pond kwik wordt bijgevoegd. De tonnen 

 worden dan gedurende 14 uren in beweging gehouden, met eene 

 snelheid van 15 omwentelingen in de minuut. Na verloop van dien 

 tijd giet men in elke ton nog 100 kan water, en laat ze nog eenigen 

 tijd met gematigde snelheid in beweging, ten einde de afscheiding van 

 het amalgama te bevorderen. 



Wanneer deze bewerking nu afgeloopen is, wordt het amalgama 

 uit de tonnen gedaan. Hiertoe maakt men ton voor ton van het 

 groote rad los , brengt het spongat onder en neemt de .«pon uit het 

 gat, waarop het geamalgameerde kwik in den ontvangbak mum' (zie 

 figuur 8) vloeit en vandaar in de goot h, waardoor het in een bij- 

 zonderen vergaarbak loopt. De verdere behandeling is dezelfde als 

 te Freiburg. 



Er blijft nu nog over om de wijze te beschrijven, waarop in Ame- 

 rika het zilver van de erts gescheiden wordt, — het is eentoonig, — 

 het is al weder door amalgaraatie. 



Het geschiedt daar echter op eene geheel andere wijze. 



Op die plaatsen, meestal hoog gelegen, waar het zilver gewonnen 

 wordt, is de brandstof schaars, ze liggen ver boven de grens, welke 

 de bosschen bereiken ; langs moeijelijke rotsachtige paden zou het 

 brandhout vervoerd moeten worden door muilezels, lamas of men- 



