HET ZILVER* 51 



schen , waarmede aanmerkelijke kosten zouden gepaard gaan. Men volgt 

 daarom aldaar eene wijze van bewerking , waarbij weinig brandstof ge- 

 bruikt wordt , doch daarentegen is bij deze methode het verlies aan 

 kwik veel grooter dan bij de vroeger beschreven manieren. Men 

 moet echter van twee kwaden het kleinste kiezen. 



De ertsen in Peru en Chili , waar de voornaamste zilverbergwerken 

 zijn, bestaan uit gedegen zilver of alleen of verbonden met zwavel- 

 antimonium en zwavel-arsenicum, uit chloorzilver enz. Meestal zijn 

 deze stoffen zoo fijn verdeeld in de ertsen aanwezig, dat ze op het 

 gezigt niet in den gangsteen zijn te onderkennen. 



De ertsen worden eerst droog gestampt, en dan, met water, op 

 molens {arrastes) zeer fijn gemalen. De brei wordt , voor zoo veel 

 Doodig, gedroogd en in hoopen van 500 a 600 quintalen op een be- 

 straaten vloer [patio) gelegd. Deze hoopen dragen den naam van 

 taarten [tortadas). Men bevochtigt ze met water en voegt er van 2 

 tot 5 percent keukenzout bij, waarna ze uitgespreid worden en door 

 paarden of muilezels getreden, welke daarop ronddraven, tot dat het 

 eene gelijkslachtige massa is geworden. Nadat deze massa eenige 

 dagen stil heeft gelegen , voegt men er | a 1 percent magistral 

 bij; deze bestaat uit koperkies, dat 8 a 10 percent zwavelzuur 

 koper bevat, waardoor het eigenlijk zijne werking uitoefent. Daarna 

 wordt alles weer door de paarden getreden en goed dooreen ge- 

 mengd; vervolgens mengt men er een gedeelte kwik onder, en 

 wanneer dit geheel gelijkmatig verdeeld is , neemt de werkman een 

 klein gedeelte van de pap en verdunt dit in een houten bakje om 

 het geamalgameerde kwik af te zonderen. Op het uiterlijk aanzien 

 van dit kwik beoordeelt de werkman den gang der bewerking en 

 ziet, of er kalk of magistral moet bijgevoegd worden. "Wanneer de 

 oppervlakte van het kwik grijsachtig is en het zich goed aaneen hecht , 

 is de gang der bewerking goed, maar wanneer het kwik zeer verdeeld 

 is en eene donkere kleur heeft, met bruine vlekken aan de opper- 

 vlakte, is dit een teeken, dat er te veel magistral bij is, de taart is 

 te warm, zegt men, en er zou veel kwik verloren gaan, zoo men de 

 bewerking op dien voet deed voortgaan ; daarom voegt men er dan 



zoo spoedig mogelijk kalk bij, welke een deel ontbindt van het zwa- 



4* 



