HET ZILVER ; 



DOOR 



G. F. VAN LIMBORCH van der MEERSCH, 



Kapitein- Ingenieur. 

 [Vervolg en slot van hladz. 53.) 



Wij willen nu overgaan tot een niet minder belangrijk gedeelte der 

 geschiedenis van het zilver. AVij hebben het nu (bij manier van spre- 

 ken) zoo als het uit de smelterijen komt; laat ons nu nagaan, hoe het 

 voor ons gebruik geschikt gemaakt wordt en hoe men zich overtuigt , 

 dat men bij den koop van zilveren voorwerpen goede waar voor zijn 

 geld bekomt, en hoe, dat het geld zelf goed is. 



Vroeger zagen wij reeds, dat het zuiver zilver te zacht is om als 

 zoodanig voor huisraad, sieraden of munten te kunnen dienen; het 

 zou te spoedig afslijten, vervormd worden en zijne scherpe randen en 

 hoeken verliezen. Het wordt dan daarom ook altijd met eenig koper 

 geallieerd, waardoor het meer hardheid verkrijgt. Deze alliages 

 kunnen zeer verschillend zijn, en de hoeveelheid zilver daarin voor- 

 handen wordt gehalte genaamd. Naar mate een alliage meer zilver 

 bevat, is het van beter of hooger gehalte. Eene staaf bij voorbeeld, 

 die op JÜUO deelen 900 deelen zilver bevat , wordt gezegd een gehalte 

 van VöVö te hebben. 



Het koper, wanneer het met zilver geallieerd is, heeft invloed op 

 de kleur van dit laatste, welke niet zoo geheel wit is, als die van 

 het zuiver zilver. Gewoonlijk geeft men aan voorwerpen van weelde 

 de kleur van het zuiver zilver terug, door eene bewciking, welke men 

 de witmaking noemt. Hiertoe wordt het voorwerp donkerrood gloei- 

 jend gemaakt, waardoor het koper aan de oppervlakte geoxydeerd 

 wordt, dompelt men dan het voorwerp in verdund salpeterzuur of in 

 18Ö2. 5 



