OYER DE TAAL EN DE YEEGELIJKENDE 



TAALKENNIS, IN YERBAND MET DE 



NATUURLIJKE GESCHIEDENIS 



VAN DEN MENSCH; 



DOOR 

 J. VAN DER HOEVEN. 



De wetenschap der taal , die men ook vergelijkende taalkennis 

 heeft genoemd, is van vrij nieuwen oorsprong. Haar doel is in het 

 eigenlijk wezen der taal in te dringen, en is derhalve zeer onder- 

 scheiden van dat , waarmede wij de spraakkunst {grammatica) van een of 

 ander volk aanleeren. Bij deze laatste studie stellen wij ons als einddoel 

 voor, om ons de taal zoo zeer eigen te maken, dat wij haar als middel 

 kunnen bezigen, ten einde de geschiedenis van een volk en zijne letter- 

 kundige voortbrengsels te leeren kennen en verstaan, of om die taal te 

 kunnen schrijven en spreken. Bij de algemeene taalkennis beschouwen 

 wij de taal op zich zelve , als einddoel onzer nasporingen. Het onder- 

 zoek der taal van een volk , dat noch geschiedkundige belangrijkheid 

 bezit, noch letterkundige voortbrengsels heeft opgeleverd , kan hier 

 dikwerf even gewigtig zijn en even veel opheldering geven, als dat 

 der dusgenoemde klassieke talen of van die der beschaafdste volken 

 van het hedendaagsch Europa. 



Wanneer wij nadenken over hetgeen den mensch , het menschelijk 

 geslacht in het algemeen , van de dieren onderscheidt , dan vinden wij 

 geen beter algemeen, uiterlijk kenmerk dan het bezit der taal. Geen 

 volk, hoe weinig ook ontwikkeld, hoe ruw en onbeschaafd, of het 

 bezit eene taal. En wanneer nu de mensch voor den natuuronder- 

 zoeker evenzeer het onderwerp zijner nasporingen is als eene plant 

 of eenig dier, dan behoeft het naauwelijks betoogd te worden, dat 



