MET DE NATUURLIJKE GESCHIEDENIS VAN DEN MENSCH. 85 



exacte wetenschappen." Hij wilde zoovele feiten opzamelen , als mogelijk 

 was. Door uitgebreide briefwisseling met reizigers, gezanten en vorsten 

 zocht hij taalproeven uit alle gewesten der aarde bijëén te brengen. 



Eenen gewigtigen invloed op de studie der vergelijkende taalkunde 

 heeft vooral de kennis van de oude Indische taal , die men Sanskrit 

 noemt, uitgeoefend. De Aziatische sociëteit, in 1784 te Calcutta op- 

 gerigt, heeft er vooral aanleiding toe gegeven om de aandacht op die 

 taal te vestigen. Sir vtilliam jones verklaarde , dat geen taalkundige 

 het Sanskrit, Grieksch en Latijn kon onderzoeken , zonder tot de over- 

 tuiging te geraken , dat zij allen van gemeenschappelijken oorsprong 

 waren. Er is eveneens grond om aan te nemen, dat de Germaansche 

 en Keltische en Slavonische talen denzelfden oorsprong hebben 

 gehad, als het Sanskrit, en ook het oude Persisch moet tot dezelfde 

 taalfamilie gebragt worden. In 1808 gaf friedrich schlegel een 

 klein boekdeeltje in het licht over de taal en wijsbegeerte der Indische 

 volken {Ueber Sprache und Weisheit der Indiër), waarin de overeenkomst, 

 welke wij bedoelen, eveneens wordt aangetoond, en hetwelk aanleiding 

 gaf, dat men sedert dien tijd van Indo-Europische of beter Indo-Germaan- 

 sche taaltakken begon te spreken. Thans bezigt men voor den groeten 

 taaistam, dien wij bedoelen, dikwerf den naam van Ariaanschen. De 

 naam Arii, als volksnaam, had betrekking op de bevolking van dat ge- 

 deelte van Centraal-Azië , waar de Gihon en Sijoen (de Oxus en 

 Jaxartes) ontspringen. Maar , welke ook de naam zij , waaraan men 

 de voorkeur geve, het is voor ons tegenwoordig oogmerk voldoende 

 op te merken , dat tot deze groote klasse van talen de Indische , Per- 

 zische , Keltische, Slavonische en Germaansche behooren, eveneens als 

 de Grieksche taal van onzen tijd, en de Fransche, de Spaansche, de Por- 

 tugeesche , de Italiaansche taal. Als uitgestorven talen vermelden 

 wij slechts het Sanskrit, het Latijn, de taal van het oude Grieken- 

 land en het Gothisch. 



Uit deze opnoeming ziet men reeds, 't geen bij nader onderzoek 

 steeds duidelijker wordt, dat de groote verdeelingen, die men voor 

 volkstammen in de natuurlijke geschiedenis van den mensch heeft 

 aangenomen, niet altijd dezelfde zijn als die, tot welke men door 

 het onderzoek en de vergelijking der talen gebragt wordt. Onder 



