MET DB NATUURLIJKE GESCHIEDENIS VAN DEN MENSCH. 93 



kinderlijk geschrei tegen spreken konden verwisselen, het eerst zouden 

 doen hooren. Het woord Belcos , 't geen de herder hoorde , werd nu 

 als oorspronkelijk woord beschouwd, en bij onderzoek bleek het, dat de 

 Phrygiers dit woord in hunne taal bezaten om er h^ood mede aan te 

 duiden. Het verhaal heeft geen groot gezag, en het besluit, dat psam- 

 METiCHüS uit zijne proef opmaakte, heeft het nog minder. — De on- 

 dervinding leert ons niets omtrent eene taal , die menschen zouden uit- 

 denken, van andere sprekende menschen afgezonderd. Kinderen leeren 

 de taal, die zij hooren, en, reeds voor dat zij spreken, verstaan zij 

 veel van 't geen gesproken wordt. Wanneer zij echter eenmaal be- 

 ginnen te spreken , dan toonen zij , dat zij met het naamgevend vermo- 

 gen, 't geen de eerste mensch bezat, evenzeer zijn toegerust, en zij 

 vormen zich voor nieuwe, hun nog niet genoemde voorwerpen, namen 

 van eigen vinding , die meestal volgens attributen der zaken uit den hun 

 reeds bekenden woordenschat ontleend zijn. Zoo vormen zich bij kin- 

 deren vele synonymen, en waren zij verder aan zich zelven over- 

 gelaten en slechts door andere kinderen omringd , dan zou de door 

 deze kinderen gevormde taal, evenals de talen der nog weinig be- 

 schaafde volken , rijk aan synonymen voor dezelfde zaken en toch 

 ook arm aan begrippen zijn. 



Het is altijd moeijelijk ons het begin van eenige zaak voor te 

 stellen. Max muller heeft volkomen regt , en hij drukt slechts uit, 

 wat ieder, die over de zaak nadenkt, zelf gevoelen moet, wanneer 

 hij zegt ; Wanneer wij beproeven ons den eersten mensch als een 

 kind voor te stellen, dat trapsgewijze zijne physische en verstandelijke 

 vermogens ontwikkelt, dan kunnen wij niet begrijpen, hoe hij een 

 enkelen dag kon blijven leven zonder bovennatuurlijke hulp. Wanneer 

 wij ons daarentegen den eersten mensch trachten te denken als vol- 

 wassen naar ligchaam en geest , dan gaat de voorstelling van een 

 uitwerksel zonder oorzaak, van volwassen zonder groei, de grenzen 

 van onze verstandelijke bevatting te boven. Het is evenzoo met de 

 eerste beginsels der taal '). 



Zonder ons daarom verder te pijnigen met het nasporen van een 



') T. a. pi., p. 331. 



