NOG IETS OYER DEN IIONIGÜAUW. 



In den jaargang 1858 van dit Album (bl. 258) plaatste ik een op- 

 stel over dit onderwerp, waarin ik, op grond van eigene waarnemin- 

 gen, aantoonde, dat zij , die den honigdauw aan bladluizen toeschreven , 

 gelijk hebben, in tegenstelling met hen, die daarin een afscheidings- 

 produkt der bladeren zelve zagen. Tot deze laatsten behoorde ook 

 UNGER, die kort te voren zijne waarnemingen over dit verschijnsel 

 aan de Keiz. Akademie te Weenen had medegedeeld. 



Het verdient daarom hier aangestipt te worden, dat thans unger 

 geheel van deze zienswijze is teruggekomen, In de Sitzungsherichte 

 derzelfde Akademie, 1861, Bd. XLIII, Hft. 4, S. 328, leest men de 

 mededeeling van eenige nieuwe waarnemingen door hem gedaan op 

 zijne reis in Boven-Egypte en wel op de grenzen der woestijn, waar 

 hij de bladeren van de over geheel Afrika verbreide Calotropis procera aan 

 de bovenzijde met honigdauw bedekt, aan de onderzijde digt met blad- 

 luizen bezet vond. Uit de omstandigheid , dat overal de hoeveelheid 

 van den honigdauw in juiste verhouding stond tot het aantal der blad- 

 luizen en dat waar deze ontbraken ook de honigdauw niet aanwezig 

 was , besluit hij , dat deze niet anders is dan de vloeibare uitwerpselen 

 der genoemde diertjes. 



Ofschoon nu cnger zeker niet zulk eene verre reis had behoeven 

 te doen om tot een zoo eenvoudig besluit te geraken , zoo verdient 

 hij toch onze erkentelijkheid voor de rondborstige wijze, waarop hij 

 afstand doet van eene vroegere meening, zoodra hij heelt ingezien, 

 dat deze op eene dwaling berustte. 



Waar een kampvechter als unger zich uit den strijd terug trekt, 

 die zoolang tusschen de plant- en dierkundigen geheerscht heeft , daar 

 mogen wij het pleit wel voor beslist houden. 



ITarting. 



