BEENDERENHOLEN. 99 



Algemeen gelooft men , dat zij hun ontstaan te danken hebben ten 

 gevolge van verplaatsingen in de lagen der aardkorst, dat is ten ge- 

 volge van opheffingen , verzakkingen en uiteenwijkingen der lagen. 

 Verder wil men, dat zij allengs grooter geworden zijn, doordien er 

 waterstroomen in nedergedaald zijn, die, hier of daar eenen uitweg 

 vindende of makende , er door heen gestroomd hebben. Daar nu verre 

 de meeste holen in kalksteen voorkomen, en daar water, dat veel 

 koolzuur bevat, geschikt is om kalk op te lossen , zoo spreekt het van 

 zelf, dat de holen hoe langer hoe grooter moesten worden, naarmate 

 het water er langeren tijd doorheen vloeide en telkens en ophoudelijk 

 kalkdeeltjes van de wanden en gewelven oploste en medevoerde. 

 Dat grooter worden der holen ten gevolge van afslijting der wanden 

 moet zoolang geduurd hebben als het water er door stroomde , en zal 

 eerst opgehouden hebben toen het water een anderen loop aannam 

 en op andere plaatsen met zijne oplossende en afknagende werkzaam- 

 heid voortging. 



Veelal zijn zulke holen zeer ruim en groot en vertoonen op vele 

 plaatsen wijdten en naauwten; niet zelden zijn zeer groote gewelven 

 door zulke naauwe gangen met elkander verbonden, dat men er slechts 

 met moeite doorheen kan kruipen. Zelden loopen de wanden even- 

 wijdig, veelal zijn zij bogtig, met hoeken en holten, soms zijn zij 

 ruw, soms ook glad en als afgeslepen. Nu eens bevinden die holen 

 zich in de nabijheid van den top des bergs of aan de oppervlakte van 

 de hoogvlakte, waarin zij voorkomen, en hebben hunne ingangen of 

 openingen op die plaatsen; dan weder loopen zij van de hellingen 

 of van den voet des bergs naar binnen en hebben in dit geval 

 hunne openingen aan de dalzijde. Sommige holen hebben zulke 

 kleine of naauwe openingen , dat men die heeft moeten verwijden 

 om het binnenste te kunnen bezigtigen. Dikwijls ook zijn de in- 

 gangen verstopt door brokken van het omliggende gesteente. De 

 bodem der meeste holen is veelal oneti'en, met gaten en kuilen, en 

 gewoonlijk vindt men hem bedekt met eene dikke korst van zoet- 

 waterkalk, eene zoogenoemde tufkorst. En graaft men die korst op, 

 dan vindt men veelal eene leemlaag, vermengd met eene menigte 

 beenderen van dieren. 



7* 



