102 BEENDBRENHOLEN. 



hyenaas is bewoond geweest. Het was in het jaar 1829 dat prof. 

 VAN BREDA, op last van de regering, de grot van Remouchamps on- 

 derzocht. Nooit was zij toen nog door een mensch betreden, en 

 evenmin vermoedde men toen, dat men in de holen en grotten van 

 België beenderen zou aantreffen van verscheurende dieren, welker 

 afstammelingen thans geheel andere plaatsen der aarde bewonen. Niet 

 ver van den ingang der grot liet bovengenoemde geleerde met het 

 graven in den bodem der grot beginnen, ten einde de zamenstelling 

 des bodems te leeren kennen. De bovenkorst bestond uit eene laag 

 stalagmiet- of zoetwaterkalk met vele beenderen van hedendaagsche 

 dieren vermengd. De lieden uit den omtrek beweerden , dat er voor- 

 heen een klooster nabij den ingang der grot gestaan had, en dat de 

 keukenafval der monnikken in het hol werd geworpen ; daardoor 

 zouden die beenderen in de stalagmietkorst geraakt zijn. Na de boven- 

 korst opgeruimd te hebben , vond men afwisselende lagen zand en 

 slib, het laatste vermengd met keisteentjes, die duidelijk aantoonden, 

 dat zij eens door water waren vervoerd geworden en daardoor gerold 

 hadden. Die zand- en sliblagen waren gezamenlijk ter dikte van on- 

 geveer 20 voet ; tot zoo diep doorgedrongen stootte men eindelijk op 

 den kalksteen, die niet slechts den eigenlijken bodem maar ook de 

 wanden en den zolder van het hol vormt; immers ook het hol van 

 Remoucham.ps bevindt zich, als bijna alle overige holen, in kalksteen- 

 lagen. Vervolgens al verder en verder in het hol voortdringende vond 

 men een riviertje, dat er doorheen stroomde; het water valt op een 

 vrij grooten afstand van den ingang door eene opening in het hol. 

 Dat voorheen dit riviertje eene groote rivier is geweest en waar- 

 schijnlijk het hol heeft uitgespoeld en ruimer gemaakt, blijkt uit den 

 afgesletenen toestand van sommige rotspartijen. Hoe verder men in 

 het hol drong, des te meer bijholen werden er ontdekt, sommigen 

 met prachtige stalaktieten versierd ; en onder die bijholen muntten 

 in schilderachtige partijen vooral die uit , waaraan men de namen heeft 

 gegeven van la salie des fées; la salie des ruines; Ie précipice enz. 

 Ook aan sommige buitengewoon prachtige stalaktietpartijen heeft men 

 bijzondere namen gegeven, zooals la cascade, Ie rideau de Ut, Ie saule 

 pleureuï' enz. Thans, na ruim 30 jaren sedert de grot voor het eerst 



