BEENDERENHOLEN. 105 



Kttï'lshadeï' bron, waarvan het water zoo kalkhoudend is, dat b. v. bloe- 

 men, vogelnestjes en dergelijke voorwerpen, als men die in dat water 

 houdt, binnen weinige oogenblikken geheel bekleed worden meteene 

 korst van zoetwaterkalk. 



Doch genoeg hierover: laat ons hier niet beschrijven, hoe eronder 

 den hangenden kalkkegel, onder den stalaktiet, die zich telkens bene- 

 denwaarts verlengt , een ander kalkgewrocht regtstreeks opwaarts 

 wast, en hoe er een stalagraiet ontstaat, als de druppels op vasten 

 bodem vallen. Laat ons hier niet verhalen, hoe beiden eindelijk el- 

 kander raken, hoe de als ingesnoerde plaats van aanraking eindelijk 

 ook met kalk wordt gevuld , en hoe er dus dikke zuilen ontstaan van 

 honderde voeten lang. Is evenwel de bodem van het hol niet steenach- 

 tig, niet hard, maar los, dan vormt er zich geen eigenlijke stalagmiet , 

 want de kalkhoudende druppels dringen tusschen de losse bedekking 

 en zetten hunnen kalk in onregelmatige korrels af. Het gezegde is voor- 

 zeker genoeg om aan te toonen hoe er eene korst van zoetwaterkalk 

 moet gevormd worden in holen, waarvan de bodem uit slib en leem 

 bestaat en dus niet vast genoeg is om de vorming van stalagmieten 

 te veroorloven. Dan bestaat die korst uit eene menigte kleine, platte, 

 krom loopende stalagmieten , die gezamenlijk eene min of meer onre- 

 gelmatige, gatige oppervlakte vormen. 



Onder die kalkkorst dan vindt men in de meeste holen eene min 

 of meer dikke laag, bestaande uit zand, leem, gerolde keijen en been- 

 deren van dieren. Die beenderen zijn zoo standvastig met leem en 

 gerolde steenen vergezeld, dat men hoogst zelden holen vindt, die wel 

 beenderen , maar geen diluviale zand- of leemlagen bevatten. In het 

 algemeen kan men zeggen , dat er meer beenderen gevonden worden 

 en dat zij beter bewaard gebleven zijn , als zij door eene tufkorst zijn 

 bedekt, dan indien die korst ontbreekt. Waarschijnlijk is het, dat 

 die kalkkorst gediend heeft en nog dient om de lucht af te sluiten 

 en gevolgelijk de beenderen te bewaren, en dat in vele holen, waar 

 beenderen gelegen hebben , maar waarin geene stalagmieten gevormd 

 zijn, de werking van de dampkringslucht die beenderen heeft vernie- 

 tigd. Immers men vindt die beenderen in zeer verschillenden toestand; 

 somtijds is hun weefsel zoo weinig veranderd , dat men er nog de 



