BEENDERENHOLEN. 109 



voor sporen van roofdiertanden , voor bewijzen van afknabbeling 

 gehouden worden. De hedendaagsche verscheurende dieren bijten niet 

 zelden de beenderen van hunne prooi aan stukken, als zij namelijk 

 daartoe niet al te vast en stevig zijn, en is dit het geval, dan knagen 

 en knabbelen zij het vleesch er af, en hunne scherpe tanden laten 

 groeven en krassen na op de beenderen: waarom zouden ook de voor- 

 wereldlijke verscheurende dieren niet zoo gehandeld hebben als de 

 hedendaagschen doen? 



Ten derde : De ingangen van sommige holen zijn betrekkelijk 

 naauw. Niet zelden vindt men de wanden van den ingang min of' meer 

 glad; de oneffenheden, die het gesteente op andere plaatsen bezit, 

 zijn daar min of meer afgestompt, platter, gladder geworden. Dat is 

 veroorzaakt door het gedurige uit- en ingaan der bewoners , dat is 

 een bewijs, dat jaren en jaren lang de ruige pels van den holenbeer 

 langs de wanden van den ingang gestreken heeft en eindelijk de glad- 

 heid dier wanden heeft veroorzaakt. Of zien wij niet , hoe zelfs in 

 onze menageriën de dieren het binnenste hunner hokken glad schuren , 

 eenvoudig door honderd, ja duizendmaal al schuivende langs de schut- 

 tingen te strijken? 



Ten vierde : In sommige holen vindt men zekere op kalkklonters 

 gelijkende ligchamen, die men dreksteenen, coprolithen , heeft gehee- 

 ten, en die men vrij algemeen voor versteende uitwerpselen van 

 beeren en hyenaas houdt. Buckland wilde zich overtuigen , of het 

 waar was, dat die ligchamen versteende drekstoffen konden zijn; liij 

 zond een coproliet aan den eigenaar eener menagerie te Londen en 

 liet hem vragen wat het was ; en het antwoord was, dat het voor- 

 werp volkomen op de uitwerpselen van hyenaas geleek. Bovendien 

 verzekeren sommige onderzoekers van holen , dat de coprolithen bijna 

 altijd op min of meer afgezonderde plaatsen in het hol gevonden 

 worden; en daaruit meent men te mogen afleiden, dat die plaatsen 

 door het dier uitgezocht zijn geworden om er zijne uitwerpselen neder 

 te leggen en dus , dat zij er door het dier zelf zijn gebragt. Ook 

 onze hedendaagsche roofdieren verbergen veelal hunne uitwerpselen , 

 al is het maar dat zij er zand of turfmolm over heen werpen ; 

 denk slechts aan onze honden en katten: ook de voorwereldlijke roof- 

 dieren kunnen de zelfde neiging hebben gehad. 



