BEENDERENHOLEN. 113 



zij tot de overtuiging komen , dat de holen niet tot woonplaatsen voor 

 roofdieren gediend hebben, in strijd met de gevoelens van buckland 

 en zijne volgers. Zij beweren, gelijk ik zoo even gezegd heb , dat de 

 beenderen der verschillende dieren er in geraakt zijn door de zelfde 

 oorzaak, die de gerolde keijen, het grind en het slib in de spleten en 

 holen heeft gevoerd, dat is hoogstwaarschijnlijk door waterstroomen. 



Vooreerst , zeggen zij , is het niet denkbaar , dat de holen ten zelf- 

 den tijde en gemeenschappelijk door beeren, hyenaas, wolven, tijgers 

 en leeuwen bewoond geweest zullen zijn. Onze tegenwoordige ver- 

 scheurende dieren verdragen elkanders bijzijn niet ; als zij elkander 

 toevallig op hunne rooftogten ontmoeten, ontwijken zij elkander, maar 

 nooit gaan zij gezamenlijk naar eene en de zelfde schuilplaats , nooit 

 huizen tijgers met wolven, en beeren met leeuwen in een en het 

 zelfde hol. Zoo zal het ook met de voorwereldlijke roofdieren ge- 

 weest zijn, en toch blijkt het uit de wijze, waarop men hunne been- 

 deren vindt , dat zij ten zelfden tijde in de sliblagen zijn geraakt. 



Ten tweede : Er zijn holen , waarin men beenderen vindt van zoog- 

 dieren, veel te groot om te kunnen denken , dat zij er door roofdieren 

 in gesleept zouden zijn. Het is niet waarschijnlijk , dat de geheele 

 olifanten, neushoorndieren en rivierpaarden, die men in de holen 

 van Engeland en Frankrijk vindt, er door beeren en hyenaas in ge- 

 sleept zijn. Onze bruine beer mag eene kleine zwitsersche koe naar 

 zijn hol slepen; een bengaalsche tijger mag met eene antilope in den 

 bek groote sprongen kunnen doen; de holenbeer m.ag grooter en dus 

 ook sterker dan onze hedendaagsche beer geweest zijn , maar een olifant 

 of neushoorndier zal hij toch nooit hebben weggesleept en in zijn 

 geheel door den veelal naauwen ingang van zijn hol hebben getrokken. 



Ten derde: De slib- en grindlaag met beenderen, die onder de 

 kalkkorst van den bodem de holen bedekt, is volkomen gelijktijdig 

 met en gelijkvormig aan de beenderenbrecciën , die de spleten der 

 omliggende bergen vullen. De zelfde waterstroomen, die men aannemen 

 moet om de vorming der brecciën te verklaren, moeten eene groote 

 rol in de vulling der holen gespeeld hebben. Immers in de meeste 

 gevallen bestaat er een onafgebroken zamenhang tusschen de breccie- 

 achtige laag in het hol en de brecciën , die de omliggende rotsspleten 

 1862. 8 



