114 BEEN DERENHOLEN. 



vullen, ja veelal is de beenderen- en grindlaag bij den ingang der 

 holen dikker dan meer naar binnen, wat schijnt te bewijzen, dat de 

 vaste stoffen uit het water bezonken zijn , zoodra de stroom niet meer 

 kracht genoeg had om hen verder voort te stuwen, dat is, zoodra hij 

 in een hol geraakte en dus gekeerd werd. Die onafgebroken zanien- 

 hang der grindlaag buiten en binnen het hol schijnt op bijna onbe- 

 twistbare wijze te bewijzen, dat de brecciën en het opvulsel der holen 

 van een en den zelfden oorsprong zijn. 



Ten vierde : Zelden of nooit vindt men overblijfselen van dieren 

 in holen , die ook niet tevens slib en gerolde steenen bevatten. Waarom 

 zou de oorzaak , die de laatste heeft aangebragt , ook de beenderen 

 niet hebben kunnen vervoeren ? Als er waterstroomen geweest zijn , 

 krachtig genoeg om harde steenbrokken voort te schuiven, om te 

 maken dat zij over elkander heen schoven en rolden , zoodat de kanten 

 en hoeken er af slepen en zij ten laatste tot gruis, tot zand, ja tot 

 slib werden verbrijzeld, zouden dan de beenderen van dieren niet 

 medegesleept worden en afgezet ter plaatse waar de rolsteenen in het 

 slib bezonken? En aan den anderen kant, zouden de dieren juist zulke 

 holen opgezocht hebben, waar grind op den bodem gevonden werd, 

 gesteld, dat men beweren wilde, dat de rolsteenen en het slib eerder 

 in de holen gekomen waren dan de dieren er hun verblijf in ves- 

 tigden? Ook wordt zoo iets volkomen weersproken door de wijze, 

 v^^aarop de beenderen gevonden worden, dat is, niet verstrooid boven 

 op de grindlaag, maar er in, er mede vermengd, alles door elkander, 

 steenen, beenderen, slib, tanden enz. 



Ten vijfde: Men vindt bijna nooit alle beenderen van het geraamte 

 bij elkander, zoo als het geval zou moeten zijn, indien het dier ge- 

 storven was op de plaats waar wij thans de overblijfselen vinden. 

 Integendeel, onder de honderden van individuen , welker beenderen 

 uit de holen gehaald zijn , kent men slechts een zeer klein getal van 

 geloofwaardige gevallen, waarin men het geheele geraamte gevonden 

 heeft; veeltijds vindt men hier een tand, daar een scheenbeen , ginds 

 eene kaak, elders stukken der wervelen enz. En was dit nog slechts- 

 van toepassing op de beenderen van plantenetende dieren, olifanten, 

 paarden, zwijnen, herten enz,, dan zou men kunnen beweren, dat de 



