VAN HET MENSCHELIJK GESLACHT. 131 



vreemde en veelal zeer onregtzinnige beweringen, ook het bestaan 

 van verscheidene werelden vóór adam zou geleerd hebben. Noch in 

 vroegeren , noch in lateren tijd heeft echter iemand in dit opzigt 

 meer gerucht gemaakt, dan isaac la peyrere, een Gascon, gebo- 

 ren te Bordeaux, die in 1655 of welligt reeds in 1653 een boek 

 uitgaf, dat te Amsterdam gedrukt werd en tot titel voerde: »Z)e 

 Voo7'-Adamiten, of oefening over het Vide, \?>de en lAde vers van het 

 vijfde hoofdstuh van den brief van paulus aan de Korinthiers''' ^). Dit 

 boek lokte niet alleen eene menigte tegenschriften uit, het werd ook 

 kort na zijn in 't licht verschijnen veroordeeld om door beulshanden 

 verbrand te worden en berokkende, schoon het nameloos uitgegeven 

 was, zijnen schrijver zeer groote onaangenaaniheden. La peyrere 

 beweert in dit geschrift, dat God op den zesden scheppingsdag men- 

 schen, mannen en vrouwen, schiep aan alle oorden der aarde, even 

 als God op vroegere scheppingsdagen ook overal en niet slechts op 

 eene enkele plek der aarde dieren en planten had geschapen. Ver- 

 der neemt hij aan, dat God langen tijd daarna adam schiep om de 

 vader te zijn van zijn eigen volk, te weten het Israëlitische, welke 

 schepping van ada.'m beschreven is in Genesis II en volgens hem 

 geheel iets anders is dan de schepping der menschen , waarvan 

 Genesis I spreekt. Voorts houdt hij het er voor, dat de zondvloed 

 alleen dat gedeelte der aarde heeft overdekt, dat door de afstamme- 

 lingen van ADAM bewoond werd, terwijl daaruit van zelf volgt, 

 dat, evenmin als alle volken van adam afstammen, het ook niet 



') La peykere -«as protestant en bekleedde eene betrekldng bij den Prins de 

 coNDé. In 1006 Averd hij te Brussel op last van den Oroot-Yicaris van den Aarts- 

 bisschop van Mechclen opgeligt en gevangen ge^et. De invloed van den Prins de 

 coNDé verloste hem , doch kon niet beletten , dat hij zich naar Rome moest begeven 

 om van don Paus vergiffenis te vragen voor de door hem verkondigde ketterijen, en 

 tot het Roomsch-Catholicisme over te gaan. Hij bleef echter tot zijn dood zijne 

 opiniën aankleven. — Een zijner vrienden verzocht hem om zijn boek {Frac-Adamt- 

 tae , sive exercitatio super versibiis 12, 13 <?< 14 capilis V epistolae B. l'auli ad 

 Romanos) van hem te mogen hebben, avant qu'il fut mis en limiit-re, «voor het in 

 het licht", d. i. in de door den beul aangestoken vlam, »k\vam." La P'eyueue zond 

 het hem, met den volgenden bekenden, maar in één woord ge wijzigden versregel van 

 oviDirs: Farve, nee invideo , sine me, liber, ibis in igneni. «Klein boekje, gij zult 

 zonder mij, — en ik benijd het u niet, — in het vuur (bij ovidiis staat: in nröcm , 

 naar do stad, d. i. Rome) gaan." 



9* 



