132 OVER DEN VERMOEDELIJKEN OUDERDOM 



kan worden aangenomen, dat alle volken van sem oï van cham of 

 van JAPHET afkomstig zouden zijn. De toepassing, die la peyrere 

 van deze stellingen maakt op de op den titel zijner verhandeling 

 aangehaalde plaatsen uit den Brief aan de Eomeinen, ga ik, als van 

 geheel theologischen aard , met stilzwijgen voorbij. Ook zal ik mij 

 niet ophouden met hier te wijzen op de overeenkomst van de ziens- 

 wijze van LA peyrere met die der hedendaagsche polygenisten , die 

 van gevoelen zijn, dat het menschelijk geslacht meer dan één men- 

 schenpaar tot stamouders moet hebben gehad , en dat er niet ge- 

 dacht kan worden aan één enkel oord op aarde , dat bij uitsluiting 

 van andere landstreken de wieg en bakermat van het geheele men- 

 schelijk geslacht zou zijn geweest. Liever wil ik van de gronden, 

 die LA peyrere aanvoerde voor zijne hoofdstelling, een denkbeeld 

 geven , niet omdat ik aan die gronden op zich zelve bijzonder gewigt 

 hecht, maar alleen om daardoor een voorbeeld te geven van de wijze, 

 waarop men in zijn tijd over zoodanige zaken redeneerde. 



De gronden door la peyrere aangevoerd voor zijne hoofdstelling : 

 »dat het menschelijk geslacht in het algemeen een ander is dan het 

 geslacht van adam , en dat het eerste veel langer op aarde moet 

 bestaan hebben dan zesduizend jaren," zijn door hem geput, vooreerst 

 uit zekere zwarigheden tegen het gewone gevoelen, die hij in den 

 Bijbel zelven meende te ontdekken, en vervolgens uit de aloude 

 chronologiën der Egyptenaren , Chaldeën, Indiërs en Chinezen. 

 Onder die zwarigheden noem ik in de eerste plaats de huwelijken 

 van de zonen van adam en van die van kaïn , die ook nog andere 

 bijbelverklaarders van vroeger en later tijd in verlegenheid hebben 

 gebragt. Ten tweede brengt la peyrere bij het beklag van kaïn : 

 »ik zal zwervende en dolende zijn op de aarde en het zal geschie- 

 den , dat al w ie mij vindt , mij zal doodslaan" , — waarop kaïn niet tot 

 antwoord ontvangt, gelijk natuurlijk zou geweest zijn , indien de gewone 

 opvatting de ware was: dat hij daarvoor niet bevreesd behoefde te zijn, 

 omdat hij, eenmaal zijne maagschap ontvloden, toch nergens op aarde 

 raenschen zou aantreffen, — maar wel: «al wie kaïn doodslaat, zal 

 zevenvoudig gewroken worden", welk antwoord noodzakelijk ook elders 

 menschen veronderstelt. Eindelijk kwam hier ook in overweging Genesis 



