VAN HET MENSCHELIJK GESLACHT. 133 



VI. waar gesproken wordt van «Gods zonen, die de dochteren der 

 menschen aanzagen , dat zij schoon waren , en zich vrouwen namen uit 

 allen, die zij verkozen hadden", en waar, dus meende la peyrere, 

 onder den naam van «menschen" andere menschen werden aangeduid 

 dan de «zonen Gods", de Adamiten. Hier was reeds de strenge 

 afscheiding te bespeuren, die in lateren tijd zoo krachtig zich ont- 

 wikkelde en volgehouden werd als afscheiding tusschen Israël en de 

 «volken". — Wat de oude chronologie der vier genoemde volken 

 betreft, zoo is het bekend, dat deze laatste daarin hunne oudste 

 geschiedenis doen opklimmen tot tijdperken lang vóór den tijd, op 

 welken de oorsprong van het menschelijk geslacht gewoonlijk ge- 

 steld wordt, en het kon dus wel niet anders, of la peyrere moest in 

 het getuigenis dier chronologiën een krachtigen steun vinden voor 

 zijne opvatting van de eerste hoofdstukken des Ouden Testaments. 



Ik neem hiermede afscheid van la peyrere en in het algemeen van de 

 oudere onderzoekingen over dit punt, om over te gaan tot het eigenlijk 

 onderwerp van dit opstel , te weten de nieuwere meeningen aangaande 

 den ouderdom des menschelijken geslachts. De vermelding van het ge- 

 bruik , dat LA peyrere maakte van de tijdrekeningen der Egyptenaren , 

 Chaldeën, Indiërs en Chinezen , geeft daartoe een geschikten overgang, 

 want de nieuwere historische bewijzen voor de meening, dat het mensch- 

 dom veel langer dan zesduizend jaren op aarde geleefd heeft, berusten 

 hoofdzakelijk op diezelfde tijdrekeningen, vooral echter op die der 

 Egyptenaren. Wel hebben vele geleerden — ik noem onder dezen alleen 

 den naam van cuvier , van wien ik later meer zal moeten gewagen, — 

 in de vorige en in deze eeuw getracht het gezag van die tydrekeningen te 

 ontzenuwen, door aan te toonen, dat zij öf berustten op misverstand en 

 verkeerde opvatting, óf wel dat zij althans in hare oudste gedeelten op- 

 zettelijk verdicht en fabelachtig waren. Maar, wat men ook van deze 

 wederlegging denken moge , voor zoo ver de Chaldeeuwsche , Indische en 

 Chinesche tijdrekening aangaat, zoo moet toch erkend worden, dat nadat 

 in lateren tijd champollion en anderen na hem den toegang hadden 

 ontsloten tot de verklaring der oude Egyptische monumenten, en de 

 nasporingen van lepsius en andere Egyptologen over de oude geschie- 



