140 



OVER DEN VERMOEDELIJKEN OUDERDOM 



terrein , hetwelk die overblijfselen bedekt , sedert zijn ontstaan , sedert 

 zijne eerste nederzetting uit het water , onaangeroerd en onverplaatst 

 gebleven was, — dan zou men wel niet anders kunnen dan aannemen, 

 dat de mensch reeds in of voor dat diluviale tijdperk bestaan moest 

 hebben, en alzoo een tijdgenoot moest geweest zijn van de uitgestor- 

 vene dieren , wier beenderen welligt bij de zijne in dat zelfde dilu- 

 vium bedolven liggen. 



Laat ons nu, na deze korte ontvouwing van den aard en de strek- 

 king van het geologisch betoog , nagaan , wat de geologische onder- 

 zoekingen hebben geleerd aangaande het punt, dat ons bezig houdt. 

 Op onderscheidene tijden is beweerd , dat men menschenbeenderen 

 gevonden had in zoogenaamde voorwereldlijke terreinen , — zoo 

 noemt men die gronden, terreinen of vormingen, die het tegenwoor- 

 dige, het alluviale, zijn voor- 

 afgegaan. Tot de fossile , 

 voorwereldlijke menschen- 

 beenderen, die in dit opzigt 

 de meeste vermaardheid 

 hebben gekregen , behoort 

 scheuchzer's » mensch , getuige 

 van den zondvloed," de be- 

 kende homo diluvii testis, 

 waarover ik eenige jaren 

 geleden in het Album der 

 Natuur een kort opstel gaf, 

 en waarvan ik hier eene 

 schets mededeel. Schecch- 

 ZER hield het er voor, — 

 onbegrijpelijk van een medi- 

 cus, — dat dit fossiel, 'tgeen 

 inderdaad een voorwereldlijk 

 fossiel is, het geraamte was 

 van een in den zondvloed 

 omgekomen mensch. Die mis- 

 vatting werd wel is waar da- 



Andrias Scheuchzeri. 



