142 



OVER DEN VERMOEDEHJKEN OUDERDOM 



geraamte besloten was, met oogmerk om het naar Parijs te zenden. 

 Doch voor de afzending werd het eiland genomen door de Engel- 

 schen, en de admiraal cochrane zond den steen aan de admiraliteit 



te Londen , die hem aan het Britsch 

 Museum ten geschenke gaf, waar 

 hij zich nog bevindt. Het hoofd ont- 

 breekt er aan, en nog meer been- 

 deren worden gemist of zijn niet 

 zigtbaar, daar zij welligt dieper in 

 het sleenblok liggen. Andere been- 

 deren liggen niet op hunne plaats. 

 Maar het grootste gedeelte der been- 

 deren is zigtbaar en het natuurlijk 

 verband er van is in zoo ver be- 

 waard gebleven , dat het geraamte 

 bij den eersten oogopslag voor een 

 menschelijk geraamte erkend wordt, 

 gelijk het dit dan ook inderdaad 

 is. — Daar had men nu een echt 

 menschelijk geraamte, gevonden in 

 een vasten kalksteen, harder dan 

 marmer. Daar had men dus een 

 waarlijk fossilen mensch uit de voorwereld; want de kalksteen be- 

 hoorde, dus zeide men, toch in elk geval tot een der oudere geolo- 

 gische tijdperken, minstens tot de vormingen der tertiaire periode. 



Intusschen bleek ook hier al weder spoedig , dat men zich vergistte. 

 Davy onderzocht stukjes been van het naar Engeland overgebragte 

 geraamte en bevond , dat deze met al hunne phosphorzure kalk ook 

 nog een gedeelte van hunne dierlijke stof bezaten , wat met den ver- 

 onderstelden buitengewoon hoogen ouderdom er van niet was overeen 

 te brengen. Ook het onderzoek van den steen, waarin het geraamte 

 besloten lag, deed, daar het stukken van hedendaagsche schelpen be- 

 vatte, twijfel ontstaan. Een op de plaats zelve ingesteld onderzoek 

 bewees dan ook, dat die steen niets anders is dan een tufsteen, die 

 gevormd is en daar nog dagelijks gevormd wordt uit de door de 



Fossile mensch van Guadeloupe. 



