VAN HET MENSCHELIJK GESLACHT. 143 



hooge zee aaDgevoerde fragmenten van schelpen en koralen , en dat 

 dus die kalksteen , waaruit de genoemde af helling bestaat , eene nieuwe , 

 ja aan de buitenste oppervlakte eene zeer nieuwe vorming is. Die 

 soort van vormingen is in den geheelen archipel der Antillen alge- 

 meen en de negers noemen haar magonne-bon-Dïeu ; Hollanders zouden 

 zeggen : «metselwerk van onzen lieven Heer." Soortgelijke heden- 

 daagsche kalksteen-vormingen treft men op vele plaatsen aan , niet 

 alleen aan zee, maar ook aan en in beken en plassen, wier water 

 door het daarin aanwezig zijn van veel vrij koolzuur in staat is eene 

 gröote hoeveelheid koolzure kalk opgelost te houden ; van dien aard 

 zijn de wateren, die de tufsteenen afzetten, die men in Italië tra- 

 vertino noemt, welke steenen veel tot bouwmateriaal gebezigd worden, 

 voorts de hier en daar, ook in Duitschland, voorkomende bronnen, 

 die daarin geplaatste voorwerpen zeer spoedig omkorsten met eene 

 laag kalk ; zoodanig is ook in ons vaderland het bekende meertje van 

 Rockanje. Er bestaat dus volstrekt geene reden om aan de geraamten 

 van Guadeloupe een hoogen ouderdom toe te schrijven; integendeel 

 pleit alles er voor, dat zij betrekkelijk jong zijn. Moreau de jon- 

 NÈs , die op de plaats geweest is , houdt ze eenvoudig voor overblijf- 

 selen van de aangespoelde lijken van schipbreukelingen. 



De voorstanders van de stelling, dat de ouderdom van het men- 

 schelijk geslacht niet alleen grooter is dan zesduizend jaren , maar dat 

 de mensch zelfs reeds in eene vroegere geologische periode geleefd 

 heeft, zullen dan ook den fossilen mensch van Guadeloupe niet tot 

 bewijs aanvoeren. Zij gronden zich vooral op het vinden van men- 

 schenbeenderen in beenderenholen , in beenderenbreccien en op der- 

 gelijke plaatsen , waar die beenderen of voorwerpen van menschelijke 

 kunst gevonden zijn vermengd met beenderen van uitgestorven dieren 

 uit de diluviale periode. 



Wat beenderenholen en beenderenbreccien zijn , behoef ik , na het- 

 geen door den heer t. c. winkleii kort geleden daarover in dit tijd- 

 schrift is medegedeeld , wel niet uit een te zetten. Ter herinnering 

 diene slechts, dat men onder beenderenholen verstaat zekere grotten, 

 wier bodem bedekt is met eene min of meer dikke aardlaag , be- 

 staande uit zand, leem, en gerolde, d. i. door waterstroomen blijk- 



