144 OVER DEN VERMOEDELIJKEN OUDERDOM 



baar lang heen en weer gerolde en daardoor afgeronde steenen , 

 welke aardlaag vermengd is met beenderen , — dat die aardlaag 

 veelal overdekt is met eene druipsteen- of stalagmiet-korst , terwijl 

 dan van het gewelf der grot veelal andere druipsteenen of stalactieten 

 neerhangen, — dat voorts, waar zulk eene druipsteenkorst, die de 

 lucht afsluit, aanwezig is, de beenderen steeds het best bewaard ge- 

 bleven zijn, — en dat eindelijk die beenderen in zeer vele geval- 

 len beenderen zijn van voorwereldlijke , thans uitgestorven, diersoor- 

 ten; men vindt in de beenderenholen van Engeland , Frankrijk, België, 

 Duitschland beenderen van hyenas , van beeren , van tijgers , Van 

 olifanten, van rhinocerossen, van den mammoeth en van een aantal 

 andere dieren, die heden ten dage daar te lande niet meer leven 

 en ook niet kunnen leven, en die gedeeltelijk tot andere soorten be~ 

 hooren dan hunne thans levende verwanten. Breccien , — vernamen 

 wij uit de aangehaalde verhandeling, — zijn verzamelingen van brok- 

 ken steen en grind, die door een kalkachtig of ijzerhoudend cement 

 aaneengebakken en tot eene vaste steenmassa vereenigd zijn, en die 

 men beenderenbreccien noemt, wanneer ook beenderen er een be- 

 standdeel van uitmaken. 



Bij die beenderen nu van voorwereldlijke beeren en hyenas, van 

 thans uitgestorven herten, olifanten enz., vindt men in sommige 

 beenderenholen ook menschelijke beenderen, tanden, kiezen, ruwe 

 gereedschappen van vuursteen, been of hoorn vervaardigd, scherven 

 van grof aardewerk enz., en wel niet, althans niet altijd, boven in 

 de aardlagen , die den bodem der grot bedekken , maar onder in , en 

 vermengd en overdekt met de beenderen der genoemde voorwereldlijke 

 dieren. Hieruit scheen nu ten duidelijkste te blijken, dat de menschen , 

 aan wie deze beenderen hebben behoord , en die de genoemde voorwer- 

 pen hebben vervaardigd, tijdgenooten moeten geweest zijn van die 

 voorwereldlijke dieren, wier beenderen met de hunne onder de zand- 

 en grindlagen bedolven liggen, en dat die menschen dus, even als die 

 dieren, in de periode van het diluvium moeten hebben geleefd. 



Ik zal de aandacht mijner lezers niet vermoeijen met het opsommen 

 van het groot en steeds toenemend aantal van die beenderenholen , 

 waarin men menschelijke overblijfsels, vermengd met die van voor- 



