148 OVER DEN VERMOEDELIJKKN OUDERDOM 



schrevene wijze bijeen geraakt, bevonden, — en welk hol in nog 

 lateren tijd weder gebezigd is geworden als begraafplaats, blijkens 

 de zeventien geraamten van menschen , die, bij de ontdekking van het 

 hol, op het diluviale sediment gevonden werden. 



Men zou kunnen tegenwerpen, dat de toestaiid, waarin de bewuste 

 menschenbeenderen zijn gevonden, veelal overeenkomt met dien van 

 de dierenbeenderen, met welke zij vermengd zijn. Maar men bedenke, 

 dat die menschenbeenderen, al zijn zij veel jonger dan de dieren- 

 beenderen, toch altijd zeer oud zijn, en dat zij zeker zeer lang aan 

 den invloed van lucht en zon zijn blootgesteld geweest, voor zij in 

 de holen kwamen. Ik heb meermalen in de duinen beenderen van 

 konijnen gevonden, even wit, poreus en ligt, alsof zij door uitbranden 

 van hunne dierlijke stof beroofd waren. Tot het volledig verdwijnen 

 van alle dierlijke stof uit de beenderen , zoodat er niets in overblijft 

 dan de beenaarde , is overigens slechts een betrekkelijk korte tijd noodig, 

 gelijk kan worden opgemaakt uit hetgeen ik over eene door couerbe 

 gemaakte analyse van in de bolwerken van het kasteel van Vertheuil 

 gevonden menschenbeenderen, in het Bijblad van dit Album (1862, 

 bladz. 32) kortelings heb medegedeeld. En wat er al met betrekkelijk 

 jonge beenderen geschieden kan, bewijzen de door von carnall in 

 de mergholten van menschenbeenderen uit eene mijn in Silezië ge- 

 vonden kristallen van vivianiet of blaauw-ijzerspaath , aan welke 

 beenderen echter, gelijk nöggerath aantoonde, geen hoogere ouder- 

 dom dan van ruim 300 jaren kan worden toegekend. De omstan- 

 digheid, dat een aantal beenderen van herkaauwende dieren, met 

 menschenbeenderen vermengd aangetrofi'en , de sporen vertoonde van 

 inkervingen , die met steenen snijwerktuigen konden gemaakt zijn , 

 en dat vele lange beenderen bovendien gespleten waren , met het 

 doel, naar het scheen, om er het merg uit te halen, — die om- 

 standigheid bewijst minder dan men denken zou. Vooreerst behoo- 

 ren die beenderen meest aan herkaauwende dieren, en is het zeer 

 moeijelijk en vaak onmogelijk om te beslissen, of b. v. de lange been- 

 deren van eene rundsoort aan Bison priscus of wel aan den zeker in 

 de na-diluviale periode ook geleefd hebbenden ^05/)n/»2^e;ims behoord 

 hebben, iets, waarbij men tevens wèl in het oog moet houden , dat in 



