VAN HET MENSCHELIJK GESLACHT. 149 



zeer vele gevallen, zoo als in het hol te Aurignac, ook tevens 

 beenderen gevonden w^erden van dieren, die stellig in het historische 

 tijdperk nog daar ter plaatse leefden, b. v. van den bison, van het 

 rendier, het ree, en van nog vele andere hedendaagsche dieren 

 meer. Ten tweeden schijnt eene poging om de inkervingen van 

 steenen messen te onderscheiden van de sporen der tanden van roof- 

 dieren mij zeer gewaagd. Eindelijk is het een feit , dat lange of 

 pijpbeenderen , die lang aan den invloed van het weer, vooral van 

 de zon, blootgesteld zijn, zeer dikwijls in de lengte splijten. 



Wat de menschenbeenderen van den Mont Denise aangaat, zoo 

 schijnen de onderzoekingen van den beroemden lyell, op de plaats 

 zelve ingesteld, te bewijzen, dat de steen, waarin die beenderen bevat 

 zijn, — verondersteld dat hij werkelijk daar gevonden is, waar men 

 beweert, — geenszins met de echte oude lavabrecciën van den Mont 

 Denise overeenkomt, maar uit losgerukte brokken er van bestaat, die 

 lang na de oorspronkelijke vorming dier oude brecciën bezonken zijn. 

 Dezelfde lyell heeft ook in Amerika de vindplaats van het mensche- 

 lijk bekken bij Natchez onderzocht. Hij berigt dienaangaande, dat 

 de bedding, waarin dat been gevonden was, ligt aan den voet van 

 een steilen , door de rivier ondergraven oever. In den oeverwand 

 liggen een aantal fossile dierenbeenderen op hunne oorspronkelijke 

 plaats; in het dal boven de oevers vindt men oude Indiaansche be- 

 graafplaatsen. Lyell, — en een ander geoloog, gale, denkt er 

 bijna evenzoo over, — lyell houdt het er voor, dat de genoemde 

 bedding ontstaan is door eene aardstorting van den ondergraven oever, 

 waarbij een stuk menschenbeen uit de bovenste hedendaagsche laag 

 gevallen is tusschen en onder voorwereldlijke beenderen uit de on- 

 derste lagen. En wat eindelijk de door ponzi in tufsteen ontdekte 

 voorwereldlijke dieren- en menschenbeenderen betreft, zoo is, gelijk ik 

 reeds gezegd heb, de tufsteen eene hedendaagsche vorming, en kunnen 

 daarin zeer wel dierenbeenderen en menschenbeenderen van zeer ver- 

 schillende tijdperken bij elkander geraakt en besloten zijn geworden. 



In den allerlaatsten tijd vooral hebben zekere voortbrengselen van 

 menschelijke kunst, door boucher de perthes reeds sedert 1838 

 ontdekt in het diluviale terrein van St. Acheul bij Abbeville, veel 



