VAN HET MENSCHELTJK GESLACHT. 153 



eene trapsgewijze vulling van in dat diluvium aanwezige verdiepingen 

 of valleijen, hoedanige men ook op onze heidevelden vindt, en wel 

 door het door regenbiiijen enz. begunstigde afrollen van zand en stee- 

 nen van de afhellingen, welke die valleijen begrenzen, waarvan na- 

 tuurlijk het gevolg kan zijn , dat voorwerpen , die oorspronkelijk boven 

 op het diluvium lagen , in de diepte dier valleijen zijn geraakt , welke 

 valleijen nu langzamerhand daarboven aangevuld zijn geworden tot op 

 het niveau van den hooger gelegen grond. 



Wat nu van dit alles zijn moge, dit is zeker, dat de zaak nog bij 

 lange na niet is uitgemaakt, en tevens, dat, zoo lang er nog met 

 grond bedenkingen kunnen worden aangevoerd tegen de stelling , dat 

 het diluvium , waarin de steenen bijlen met beenderen van voorwereld- 

 lijke dieren gevonden zijn, een waar, onverplaatst diluvium is, het 

 vinden van die voorwerpen ook nog niet als bewijs kan worden aan- 

 gevoerd , dat de mensch een tijdgenoot der genoemde dieren is geweest. 



Ik moet eindelijk nog gewagen van die menschelijke overblijfselen, 

 die, wel is waar, gevonden zijn in terreinen, behoorende tot de laat- 

 ste , na-diluviale periode, maar die desniettemin kunnen worden aan- 

 gevoerd als bewijzen voor een zeer hoogen ouderdom des menschdoms. 



In de eerste plaats vermeld ik het onderzoek door leonard horner 

 ingesteld op de delta van den Nijl , waarvan het verslag in 1855 en 

 1858 in het licht is verschenen. De grond , waaruit de delta van den 

 Nijl bestaat , is , even als de delta onzer Nederlandsche rivieren , die 

 een groot deel van den bodem van ons vaderland uitmaken , en even 

 als andere rivierdelta's, eene alluviale vorming. De Nijldelta is in 

 den loop der eeuwen ontstaan door de gestadige ophooging van den 

 bodem eens vroegeren zeeboezems, waarin in dien tijd de Nijl uitliep. 

 De slib, die de Nijl medevoert, is in het betrekkelijk stille, niet 

 steeds in ééne rigting voortstroomende water van dien boezem bezon- 

 ken , en zoo is de bodem van dien inham gestadig meer en meer 

 opgehoogd, tot hij eindelijk den waterspiegel bereikte en de rivier 

 door haar eigen afzetsel heen zich een weg of meerdere wegen naar 

 zee baande. Die bodem is door de jaarlijksche overstroomingen der 

 rivier nog meer opgehoogd geworden. Wanneer men nu weet , hoe 



