VAN HET MENSCHELIJK GESLACHT. 157 



waar men ze ook tot nog toe gevonden heeft, nog niet kan gelden 

 als bewijs, dat de raensch geleefd heeft gedurende eene vroegere geo- 

 logische periode , en dus een tijdgenoot van die dieren geweest is. 

 Want ofschoon de discussiën over dit punt nog geenszins als gesloten 

 kunnen worden aangemerkt , zoo laat in elk geval het voorkomen van 

 menschenbeenderen op die plaatsen eene verklaring toe , waaruit die 

 gevolgtrekking geenszins kan worden afgeleid , — ongerekend nog , dat 

 het zeer mogelijk is, dat nog verscheidene diluviale dieren een gerui- 

 men tijd in de na-diluviale periode voortgeleefd kunnen hebben. 



4. Al stelt men dus den ouderdom van het menschelijk geslacht veel 

 hooger dan doorgaans wordt aangenomen , zoo bestaat er voor als nog 

 geene reden, die ons zoude noodzaken om af te wijken van het door de 

 geologen op goede gronden vrij algemeen aangenomen gevoelen : dat de 

 mensch eerst ten tijde der hedendaagsche geologische periode ontstaan is. 



Uit dit alles trek ik eindelijk, ten 5e, eene gevolgtrekking , waar- 

 mede ik mijn opstel besluit. In verband met het tot dusver wel aange- 

 vochten , maar nog geenszins wederlegd gevoelen, dat de mensch eerst 

 gedurende de tegenwoordige periode het tooneel der aarde heeft betre- 

 den , nam men veelal aan, dat de mensch de jongstgeborene is der 

 aardsche schepping. De scheppingsgeschiedenis , die de Mozaïsche oor- 

 konden ons leveren, leert hetzelfde. Ik voer dit laatste slechts aan, 

 omdat, bij de treffende overeenkomst, welke die geschiedenis in alge- 

 meene trekken met de uitkomsten der geologie bezit, het moeijelijk is 

 van die overeenkomst te zwijgen; ik trek er geene gevolgen uit; ik 

 constateer slechts een feit. Ware het nu bewezen , dat de mensch reeds 

 geleefd had ten tijde der thans uitgestorvene dierlijke schepping, die 

 de tegenwoordige is voorafgegaan, dan was die stelling minstens op 

 zeer losse schroeven gesteld. Maar uit het gezegde blijkt , dat niets 

 ons verhindert te blijven aannemen : dat de mensch , het volmaaktste 

 en voortreffelijkste voortbrengsel der aardsche schepping, ook van die 

 schepping, waarin het minder volmaakte steeds het meest volmaakte 

 is voorafgegaan, de jongst geborene is. 



