168 VICTORIA REGIA. 



Engelschman zag zich daardoor in de gelegenheid gesteld , een en ander 

 naar den tuin te Kew over te zenden. Ongelukkig echter kwamen de 

 onderaardsche stengels, die in Wardsche kisten verpakt waren geweest, 

 in ontbonden toestand aan en weigerden alle zaadkorrels, zoowel die, 

 welke in gedroogde vruchten, als die , welke in een groot glas met slij- 

 kerig water besloten waren geweest, te kiemen. En zoo mislukte dus 

 ook de derde poging om de Victoria over te planten ten eenenmale. 



De verwachting, misschien door sommigen gekoesterd, dat men het 

 nu wel vooreerst bij deze proeven zou laten en geene moeite en 

 kosten meer zou overhebben voor eene onderneming, welke reeds 

 herhaalde malen in de uitkomsten gefaald had , werd gelukkig niet 

 verwezenlijkt. Reeds in 1849 zag men het tegenovergestelde gebeu- 

 ren; doch wat vroeger door één enkelen werd ondernomen, zag men 

 thans door eene vereeniging van plantenliefhebbers tot stand gebragt. 

 Eenige te George-Town (Demerara) wonende Engelsch^n organiseerden 

 eene nieuwe expeditie , aan wie de last werd opgedragen, een zoo 

 groot mogelijk aantal volwassene planten der Victoria op hare natuur- 

 lijke standplaats uit te graven en levend naar George Town over te 

 brengen. Aan die in geenen deele gemakkelijke opdragt werd werkelijk 

 voldaan, en 35 kloeke exemplaren waren weldra in 't bezit der on~ 

 dernemers en — in een geschikt waterbekken overgeplant. Hetzelfde 

 echter wat schomburgk overkomen was , trof ook de bezitters van dien 

 kostbaren schat. Kort na hare aankomst begonnen alle planten te 

 verwelken en stierven zij. 



Terzelfder tijde dat de vereeniging van Engelschen , waarvan wij 

 zoo even gewaagden , tot het uitzenden een er nieuwe expeditie naar 

 eene der groeiplaatsen van de Victoria besloten, hadden twee En- 

 gelsche geneesheeren, rodie en lückie , het plan opgevat om nog 

 eenmaal eene overzending van zaadkorrels te beproeven, en het was 

 al weder de plantentuin te Kew , waaraan de zorg voor die zaden 

 zou worden toevertrouwd. Reeds in Februarij 1849 ontving genoemde 

 inrigting eene eerste bezending, en deze werd met tusschenpoozen 

 van eenige weken door nog drie andere gevolgd. Men had de zaad- 

 korrels thans in kleinere fleschjes met zuiver water neergelegd, en, 

 door eenig verschil in den tijd van afzending, daarvoor gezorgd, dat 



