174 VICTORIA REGIA. 



komen alleen op die plaatsen voor den dag, welke zich als de punten 

 van inhechting der bladen doen kennen. Overal , waar een bladsteel 

 uit den stengel ontspringt , ziet men hem als ware het rusten op eene 

 vooruitspringende schijf, en het is aan de ondervlakte van dit orgaan 

 dat de bedoelde vezels in het water neerhangen. Men zou haar dus 

 als de tegenvoeters der bladen kunnen beschouwen. 



Juist doordien de bladstelen der Victoria aan hun voet meer uitge- 

 zet zijn dan elders, heeft de stengel der plant op eene dwarse door- 

 snede een onregelmatig stervormig voorkomen. De wortels, welke hij 

 uitzendt , en die bij forsche planten niet zelden zoo dik zijn als een 

 middelste vinger, zijn fraai wit of lichtgrijs van kleur, rolrond, en 

 in twee of drie digt op elkander geplaatste rijen gerangschikt. Hun 

 getal verschilt al naar mate de plant, waartoe zij behooren , een meer 

 of minder ver gevorderd tijdperk van ontwikkeling is ingetreden, en 

 verder ook naar gelang het te voorschijn komend blad forscher of 

 minder forsch van bouw is. Aan den voet van bladen van 5^ voet 

 middellijn heeft men niet zelden 24 wortels geteld. 



Eik blad der Victoria is aanvankelijk in eene omgekeerd-peper- 

 huisvormige, rozeroode, vliezige en doorschijnende kap verborgen 

 en komt daaruit van ter zijde voor den dag. Genoemde kap omhult 

 tevens den top des stengels en vervult de rol, die bij landplanten 

 aan de knopschubben is toevertrouwd. Ofschoon zij later scheurt, 

 verdroogt en eindelijk ter naauwernood eenige overblijfselen achter- 

 laat , blijft zij toch zoo lang aanwezig , tot men den aanleg van een 

 volgend blad, ook al weer in zijne eigene kap verborgen, door haar 

 vliezig weefsel heen kan waarnemen. Het blijkt uit het hier omtrent 

 die kap medegedeelde, dat zij gedurende een geruimen tijd met het 

 blad in omvang toeneemt , hetgeen ons echter niet kan verwonderen 

 als wij bedenken, dat zij eigenlijk een integrerend deel van het blad 

 zelf uitmaakt en als het sterk verbreede en blaasvormig gezwollen 

 onderst uiteinde van den bladsteel beschouwd kan worden. 



De bladen der koninklijke Waterlelie zijn in eene spiraal om den 

 stengel geplaatst en wel zoodanig, dat ieder volgend blad van een 

 voorgaand 137° 30' verwijderd staat. Onmiddellijke waarneming nl. 

 leerde , dat van het beperkt aantal bladen , die de Victoria in onze 



