176 VICTORIA REGIA. 



naauwelijks echter heeft het de oppervlakte des waters overschreden , 

 of men ziet het langzamerhand zich ontplooijen, waarbij dan de ste- 

 kelige of ondervlakte op het water te liggen komt en voor het oog 

 verborgen ; omgekeerd, de weerlooze bo venvlakte hoe langs zoo meer 

 bemerkbaar wordt. Gedurende den tijd, die verloopt, alvorens het 

 geheele blad zijn normalen stand heeft ingenomen, heeft men ruim- 

 schoots gelegenheid om zijne sierlijk geteekende en fraai gekleurde 

 ondervlakte in oogenschouw te nemen; en waarlijk, men kan zich 

 naauwelijks iets schoeners voorstellen dan dat netwerk van purper- 

 roode ribben, welks mazen gevuld zijn met een geelgroen, in breede 

 plooijen zaamgevat weefsel, en dat alles overdekt met duizenden en 

 duizenden haarfijne naalden, die elkander in verschillende rigtingen 

 kruisen. Is de ontplooijing halverwege gevorderd, dan kan men het blad 

 niet beter vergelijken dan bij eene kolossale bloemkorf ; is zij echter ten 

 einde gebragt, dan brengt het geheel den indruk te weeg van een reus- 

 achtigen schotel, en het wordt ons dan ook begrijpelijk, hoe de in 't be- 

 gin van dit opstel genoemde reizigers, toen zij de Victoria voor 't eerst 

 en in de verte waarnamen , in hare bladen drijvende eilandjes meen- 

 den te zien, door den stroom wiegelend heen- en weêrbewogen. 



Opmerkelijk is het, dat die bladen, welke onmiddellijk aan den 

 bloeitijd voorafgaan, een eenigzins ander voorkomen hebben dan die, 

 welke aan een vroeger tijdperk van ontwikkeling toebehooren, in zoo 

 verre zij namelijk een opstaanden rand doen zien en niet over hunne 

 geheele uitgestrektheid met den waterspiegel in aanraking komen. 

 Zoodra die rand zich begint te vertoonen, kan men dan ook verze- 

 kerd zijn , dat de bloemen niet lang meer op zich zullen laten wach- 

 ten. Dat hij zeer veel tot de sierlijkheid der plant bijdraagt, is ligt 

 te vermoeden, daar hij, eene hoogte van 8 — 10 duim bereikende, de 

 eentoonigheid der gladde bovenvlakte breekt en de fraaije roode kleur 

 zijner rugzijde aangenaam afsteekt bij het teedere groen, waardoor de 

 geheele bovenste oppervlakte der bladen zich kenmerkt. Op twee 

 lijnregt aan elkander tegenovergestelde plaatsen vertoont de bedoelde 

 rand een inham, zoodat hij eigenlijk uit twee gelijke helften bestaat. 



Heeft het blad eenmaal het toppunt van schoonheid en kracht be- 

 reikt, dan neigt het, zoo als al het geschapene, ten ondergang en 



