VICTORIA REGIA. 177 



verliest het spoedig zijne sierlijkheid. Allereerst begint de opstaande 

 rand zijne stevigheid te derven en slaat hij zich naar buiten om ; het 

 frissche groen wordt door een vuil groen vervangen, en donkere plekken 

 getuigen van een begin van ontbinding. De verweeking der bladzelf- 

 standigheid, eerst nog slechts tot enkele plaatsen beperkt, breidt zich al 

 verder en verder uit ; het kabbelende water voert het ontbondene 

 weefsel mede ; weldra ziet men talrijke openingen ontstaan , en nu 

 voorzeker is de tijd gekomen om het afgeleefde blad, 't welk van 

 sierlijk onoogelijk geworden is , te verwijderen. 



De gelegenheid om de ondervlakte van een Victoriablad naauwkeu- 

 rig in oogenschouw te nemen is thans daar ; dat ook wij haar niet 

 ongebruikt laten voorbijgaan! Niettegenstaande de wankleurigheid der 

 bovenvlakte, is de ondervlakte nog met een heerlijk purperrood over- 

 togeu, en men zou het haar waarlijk niet aanzien, dat de toestand 

 van ontbinding van het geheele blad reeds zoover gevorderd was, dat 

 daardoor zijne verwijdering uit de waterkom werd noodzakelijk ge- 

 acht. — In plaats van de vroeger waargenomene roode ribben, ont- 

 dekt men thans ontelbare loodregt opstaande lijsten, die elkander in 

 verschillende rigtingen kruisen en zoo doende een tal van hokjes of 

 kamertjes doen ontstaan van een hoekigen vorm , wier bodem door 

 het weekere , eveneens fraai roode weefsel wordt afgesloten. Onder 

 deze lijsten hebben de voornaamste , die gewoonlijk zeven in getal 

 zijn en van één gemeenschappelijk middelpunt — de plaats van inhech- 

 ting des bladsteels — naar den omtrek loopen, gemiddeld eene hoogte 

 van 6 a 7 Ned. dm. ; daaruit ontspringen dan andere , die wij , ook 

 om hare minder aanzienlijke hoogte , lijsten van den tweeden en der- 

 den rang zouden kunnen heeten , hoewel ook zij zich naar den omtrek 

 begeven ; eindelijk zijn deze onderling door dwarse zijtakken ver- 

 bonden, die nog minder hoogte hebben, en in de rigting van den 

 omtrek des blads allertijnste takjes uitzenden, die zich niet anders 

 dan als verhevene aderen voordoen. De fijne naalden van vroeger 

 mogen thans wel met den naam van stekels bestempeld worden, want, 

 in stevigheid en lengte toegenomen, verwonden zij hevig en maken 

 zij de betasting des blads bijna onmogelijk. Men vindt haar op de 

 verhevene lijsten ingeplant en met deze in uitgebreidheid toe- of af- 

 1862. 12 



