182 VICTORIA REGIA. 



Deze ontplooijing heeft tot hiertoe in de meeste tuinen , en zoo ook 

 in den Amsterdamschen , plaats gehad tusschen 4 en 5 ure 's namid- 

 dags. Tegen dien tijd ziet men den knop eerst sterk zwellen en 

 de 4 kelkslippen , welke aan den van binnen komenden aandrang niet 

 langer weerstand kunnen bieden, op haar midden zijdelings uit elkander 

 wijken, terwijl hare toppen nog gedurende eenigen tijd blijven ver- 

 eenigd. Vier groene of roodgroene , met stekels bezette , schilden 

 wisselen thans met vier leliewitte strepen — de eerste aanduiding der 

 nog bijna geheel weggedokene bloemkroon — af. Weldra echter 

 laten de toppen der kelkslippen, wier spanning haar maximum bereikte, 

 elkander met een krachtigen ruk een voor een los , en buigen die 

 slippen zich zoo ver naar achter , dat de bloemkroon zich vrijelijk ont- 

 plooijen kan. Enkele oogenblikken zijn thans voldoende om den witten 

 zaamgepakten kogel, waarvan men zoo even niet meer dan de eerste 

 sporen ontdekte, herschapen te zien in eene reusachtige witte roos, 

 maar eene roos, waarvan men niet weet wat meer te bewonderen, 

 de kolossale afmetingen, de onvergelijkelijk reine kleur, over tallooze 

 blaadjes uitgespreid, of den heerlijken geur, met geen anderen te ver- 

 gelijken. Trillend en schokkend weken die blaadjes uiteen, maar nu 

 ze eenmaal hunne plaats hebben ingenomen, is alles weder onbewe- 

 gelijk. Te vergeefs ziet men naar eene verdere verandering uit. De 

 bloem heeft het eerste tijdperk van haar glans bereikt en zal den 

 eersten nacht in haar leliewit hulsel vertoeven. 



Gedurende den voormiddag des tweeden dags is de bloem minder 

 fraai dan den avond te voren , een verschijnsel , daaraan toe te schrij- 

 ven , dat alle blaadjes in meerdere of mindere mate tot hun vroegeren 

 stand terugkeerden, en het geheel dus eene teruggaande gedaantever- 

 wisseling ondervond. Naauwelijks echter is de middag voorbij en 

 neigt de zon ten ondergang , of het oog wordt geboeid door een even 

 verrassend als verrukkelijk schouwspel. Het witte kleed wordt met 

 een rooden gloed o vertogen ; een gloed, eerst zacht en twijfelachtig, 

 doch weldra vurig en doordringend. Op nieuw wijken de bloem- 

 bladen uiteen, en waar de blikken den vorigen avond op eene witte 

 roos rusteden, ontmoeten zij thans eene roode ster, wier buitenste 

 slippen door den waterspiegel als gedragen worden. Het midden der 



