VICTORIA REGIA, 183 



bloem opent zich eindelijk ook , en in een oogwenk heeft het geheel 

 het toppunt van luister bereikt. Een bal van vuurroode franje zien 

 wij thans omgord door een krans van evenzoo gekleurde tongen (de 

 meeldraden); deze weder omgeven door een cirkel van smalle slippen, 

 te zamen tot een sierlijken beker vereenigd, en deze laatste eindelijk 

 naar buiten afgesloten door ontelbare rozeroode blaadjes, die naar den 

 omtrek hoe langer hoe breeder worden en zich met eene sierlijke 

 bogt eerst naar beneden en daarna weder naar boven krommen. 



Nog vóór de avond gedaald is, heeft de bloem hare volle ontplooi- 

 jing bereikt. De tongen rondom den centralen kogel storten nu onder 

 een zigtbaar gewemel haar stuifmeel uit. Hierop keert alles weder 

 tot rust. Maar tegen middernacht sluiten zich de roode slippen , die 

 de meeldraden bekervorraig omgaven, en pas is de nacht verstreken, of 

 de bloem vertoont zich weder als knop. Alles heeft nu een verflenst 

 voorkomen. Maar nu ook begint de bloem zich aan het oog te ont- 

 trekken ; langzaam duikt zij onder, om, voor onze blikken verborgen, 

 hare vrucht tot rijpheid te brengen. 



Zoo ziet men de ëéne bloem vóór en de andere na dezelfde gedaante- 

 verwisseling doorloopen. Twee bloemen worden nimmer te gelijker 

 tijd aan dezelfde plant aangetroffen. 



Hoezeer wij ons best gedaan hebben om den lezer eene juiste voor- 

 stelling te geven van de veranderingen , welke de bloem der Victoria , 

 met tusschenpoozen van eenige uren, in twee achtereenvolgende dagen 

 doorloopt, en niet mogen verzwijgen, dat de sierlijke beschrijving 

 van PLANCHON ons daarbij voor den geest zweefde , zoo kunnen wij ons 

 toch niet onthouden , enkele zinsneden uit die beschrijving hier in het oor- 

 spronkelijke over te nemen , al ware het alleen om daarmee hulde te bren- 

 gen aan den wakkeren waarnemer, die, meer nog dan hooker en lind- 

 LEY , het leven der Amerikaansche Waterlelie bestudeerde en daarover 

 eene belangrijke verhandeling ten beste gaf. Zie hier dus hoe planchon, 

 in sierlijke bewoordingen , de bedoelde gedaanteverwisseling beschrijft : 



»Un calice commence k poindre hors de Tonde : bientót il surgit en 

 entier , flottant dans l'attitude réclinée que lui fait prendre son propre 

 poids: au troisième jour, même position; mais déja les bords de ses 

 quatre valves se détachent en bandelettes blanches sur ia teinte 



