DE ENGELSCHE KOLENMIJNEN ; 



DOOR 



D. GR O TH E. 



Het meest schitterende is dikwerf van geringe waarde , het onooge- 

 lijke doet zich bij nader onderzoek door zijne innerlijke deugden en 

 hoedanigheden veelvuldig als een onwaardeerbare schat kennen. In 

 het bijzonder geldt deze stelling van de -voorwerpen der natuur. De 

 fijnste vruchten hebben menigmaal eenen onaangenamen smaak of ver- 

 bergen een doodend vergif; de edele metalen zijn voor de aanwending 

 in het dagelijksch leven in de meeste gevallen weinig geschikt Men 

 verbeelde zich eens spoorstaven en werktuigen van goud en zilver. 

 Zelfs tafelmessen en vorken van staal beantwoorden meer aan het doel 

 dan zilveren. 



In het delfstofienrijk worden vooral twee stoffen aangetroffen , die 

 op het eerste gezigt onze aandacht slechts in uiterst geringe mate 

 kunnen tot zich trekken en die toch door het nut , dat zij aan het 

 menschdora heden ten dage bewijzen , eene zoo hooge waarde verkrij- 

 gen, dat bij de gedachte aan den tijd, wanneer ze geheel verbruikt 

 zullen zijn , ons als het ware een gevoel van huivering overvalt. Deze 

 twee thans onmisbare mineralen zijn: steenkolen en ijzersteen. 



Wij beginnen onze beschouwing met de steenkolen. 



Een ieder kent de steenkolen , en toch weet niemand goed wat 

 steenkolen zijn; noch de fabrikant, die ze als hulpmiddel bezigt 

 voor de voortbrenging van rijkdommen , noch de beoefenaar der 

 natuurwetenschappen, die, onbekommerd om hetgeen in de zamen- 

 leving omgaat, veelal tevreden is, als hij maar uitmaken kan, tot 

 1862. 13 



