DE ENGELSCHE KOLENMIJNEN 195 



De rotslagen , waartussclien de steenkolen gelegen zijn , zijn dus door 

 verharding van liet slib in zeeën en meren ontstaan , toen onmetelijke 

 bosschen met weeldrig groeijende planten den aardbodem bedekten , 

 ten tijde toen het menschengeslacht nog niet op de aarde ver.schenen 

 was. Het slib der zee moet dan bij geweldige overstroomingen over 

 deze bosschen zijn heengevloeid. Zoo zijn de planten bedolven en 

 later onder den invloed van de warmte, het water en de lucht van 

 lieverlede in steenkolen veranderd. Zoo is het voorkomen van deze 

 stof' in banken of beddingen te begrijpen. Zoodanige banken hebben 

 eene groole uitgestrektheid in de horizontale rigting , terwijl de lood- 

 regte afmeting, de dikte of magtigheid , veel geringer, soms zeer ge- 

 ring is. 



Zelden zijn de steenkolenbeddingen volkomen of ten naastenbij 

 horizontaal gelegen ; in den regel vertoonen ze zich meer of minder 

 hellend of gebogen. Meestal vermindert de helling naar de diepte , 

 en dikwerf gaat dan de afdaling langzaam in eene rijzing over, waar- 

 door de bank de gedaante van een groote kom aanneemt. Het zal 

 hieruit blijken, dat de mogelijkheid bestaat steenkolen op plaatsen te 

 vinden , waar men ze niet zoude vermoeden, wanneer men namelijk 

 op eene aanmerkelijke diepte kan doordringen. Wij zullen dit nog 

 door een voorbeeld trachten duidelijker te maken. 



De Belgische en Ruhrkolen vormen banken , die zich van het wes- 

 ten naar het oosten uitstrekken (van Valenciennes in Frankrijk tot 

 eenige uren oostwaarts van Dortmund in Westphalen) en in het alge- 

 meen naar het noorden hellen. Daaruit blijkt , dat de op de kolen 

 rustende rotsmassa hoe langer hoe dikker wordt, naar gelang men 

 van België meer en meer noordwaarts naar Nederland komt , zoo 

 zelfs, dat reeds in de noordelijke gedeelten der provincie Limburg de 

 exploitatie onmogelijk wordt. Nu zou het toch niet onmogelijk zijn , 

 dat deze kolenbanken zich nog onder een groot gedeelte van ons 

 land konden uitstrekken , dat dan de grootste diepte welligt bij Venlo 

 of Nijmegen bereikt wierd, terwijl van daar nog meer noordelijk 

 onder Gelderland en Overijssel de daling in eene rijzing veranderde. 

 Het was dus zoo ongerijmd niet, toen eenige jaren geleden de cou- 

 ranten het berigt bragten, »dat men te Winterswijk steenkolen gevon- 



13* 



