202 DE E>^GELSCHE KOLENMIJNEN. 



vooral flaauw, wanneer hij verpligt is, zich wegens de ontplofbare 

 gassoorten in de mijn van eene Davysche veiligheidslamp te bedie- 

 nen — doet hem daar beneden den weg vinden. Op zijne werkplaats 

 «vooroord" aangekomen, is hij genoodzaakt naar gelang der omstandig- 

 heden zijn ligchaam in alle mogelijke vormen te wringen , ten einde 

 met zijn houweel en wagentje het punt te bereiken , waar de kolen- 

 bank m.oet uitgehouwen worden. Uren achtereen is hij wegens de 

 geringe hoogte der galerijen verpligt zijn bovenlijf in eene water- 

 passe rigting te houden ; soms kan hij niet anders dan op de 

 knieën kruipende of zelfs liggende zijn werk verrigten. Zoo in de 

 onnatuurlijkste houding hard werkende , bedekt met zweet en een 

 zwartgrijze pap van kolenpoeder en steengruis, de door kruiddamp , 

 lampwalm en verrottend hout bedorven lucht inademende en onder het 

 voortdurende gevaar eener ontploffing van gassen , komt tegen den 

 middag de tijd der verlossing. En gelukkig hij , die zonder eenig 

 ongeluk of letsel weer den mond van den put bereikt. Menigeen 

 zijner makkers is welligt onder instortende rotsblokken begraven, een 

 ander verbrand, nog anderen uit gebrek aan gezonde lucht verstikt, 

 en sommigen bij het verlaten van den put , door het breken van een 

 touw of door een misstap op de ladder, duizende voeten naar bene- 

 den gestort. 



Ja inderdaad , er komen in de kolenmijnen veelvuldige ongelukken 

 voor. Hoe dikwijls vermelden ons de nieuwsbladen verhalen van 

 zoodanige rampen, — de laatste was zeker een der meest hartver- 

 scheurende. Wij lezen die berigten soms met eene zekere mate 

 van onverschilligheid, terwijl wij ons misschien bij den helder bran- 

 denden haard met die steenkolen aangenaam verwarmen , welke door 

 de verongelukten nog zijn voor den dag gehaald. Het getal der men- 

 schen, die in de Engelsche kolenmijnen jaarlijks door ongelukken hun- 

 nen dood vinden, bedraagt gemiddeld 1000 en voor elke ton kolen 

 dus 13. In Londen worden jaarlijks 4 mill. tonnen verbrand, bij ge- 

 volg komt er op die stad alleen wekelijks één doode. 



Het is eene dikwijls geuite vraag : zullen bij het tegenwoordig met 

 reuzenschreden toenemend verbruik de steenkolen niet weldra geheel 

 uitgeput zijn? Waarlijk de consumtie is verbazend toegenomen, 



i 



