DE ENGELSCHE KOLENMIJNEN. 203 



en in de laatste tien jaren tot boven lOO^/o van vroeger. Onder jakob 

 I , KAREL I en zelfs onder karel II , was het branden der steenko- 

 len of geheel verboden of zeer beperkt, » omdat het te veel rook en 

 vuiligheid aanbrengt." Men kan het ook niet ontkennen , bij het 

 branden der steenkolen , vooral der Engelsche , ontstaat veel rook en 

 stof, en daarom is door de regering in 1854 bij eene boete van 60 

 gulden verboden de kolen onder rookontwikkeling te verbranden. Som- 

 migen hebben welligt bij het lezen der couranten zulk eene wet zeer 

 belagchelijk gevonden; voor de zoodanigen zij hier ter loops aange- 

 merkt, dat men, door daarvoor gepaste inrigtingen, steenkolen zeer wel 

 zonder rook verbranden en daarbij nog 3 tot l besparen kan. 



Dus voor twee eeuwen was het verbruik der steenkolen nog zeer 

 beperkt, voor honderd jaren nog gering. In het jaar 1773 bedroeg 

 het aantal der mijnputten in de buurt van Newcastle niet meer dan 

 13; in 1800 was het getal tot 30 geklommen; in 1828 telde men er 

 51 en in 1860 niet minder dan 283, zegge tweehonderd en drieëniach- 

 tig! Zoude men door deze opgaven niet eenigzins bevreesd kunnen 

 worden , dat binnen korten tijd alle steenkolen in Engeland en elders 

 verbruikt en de mijnen uitgeput zullen zijn? En wat dan? Doch 

 wij zullen onze lezers gerust stellen. Zij hebben geen gebrek dien- 

 aangaande te duchten, en dat is bij het tegenwoordig heerschende 

 egoïsme voldoende. Het nageslacht moge zien, hoe het teregt komt. 



Ten einde een overzigt te geven van de verbazende hoeveelheid 

 steenkolen, die er nog in de aardkorst aanwezig zijn, nemen wij als 

 voorbeeld het kolenveld Northumberland-Durham. Uit de reeds boven 

 medegedeelde afmetingen berekent men de hoeveelheid in de thans 

 in exploitatie zich bevindende mijnen op 5000 millioen tonnen, en 

 dus bij eene jaarlijksche consumtie van 20 millioen tonnen is daar voor 

 250 jaren genoeg. Hierbij zijn alle koleubeddingen niet medegere- 

 kend , die om de eene of andere reden hebben kunnen ontgonnen 

 worden, en dat bedraagt nog zeer veel, misschien weer genoeg voor 

 nog eens 250 jaren. Vele putten namelijk zijn verdronken of er ver- 

 zamelt zich daarin zulk eene hoeveelheid water, dat tegenwoordig 

 aan de ontginning niet gedacht wordt. 



Het water levert in de kolenmijnen een bezwaar op , dat grooter 



