HET landschap; 



DOOR 



F. W. VAN EEDEN. 



{Vervolg en slot van hladz. 221.) 



II. 



Welligt zijn er, die zich nog herinneren, in hunne jeugd gespeeld 

 te hebben op een der ouderwetsche hofjes, waarmede sommige steden 

 onzes lands zoo ruim zijn bedeeld. Vierkante plekjes grond, ingesloten 

 door een steenen rollaag en omringd door gele klinkerstraatjes, die 

 zoo uitnemend geschikt waren voor het kegelspel, den kwelgeest der 

 oude vrouwtjes. Regte of gebogene symmetrische paadjes, omzoomd 

 met palmrandjes, verdeelden het vierkant in regelmatige figuren en 

 in het midden verhief zich een hardsteenpilaartje met of zonder zonne- 

 wijzer. In die tuintjes bloeiden de witte lelie, de oranje lelie, de 

 blaauwe Iris, het bakkruidje , de korenbloem, het nieskruid en de 

 vastenavondzotjes. Aan de vier hoeken stonden vier pyramidaal ge- 

 knipte palmboompjes en aan het einde een heg van donkeren Taxus, 

 het paradijs der hofjeskatten. Wie zich deze hofjes niet meer herin- 

 nert (want niet enkel vorstenhoven vielen voor de zucht naar veran- 

 dering), die heeft zich schadeloos kunnen stellen door den indruk van 

 de prentjes van van alphkn , die de moderne kritiek langer hebben 

 getrotseerd. Die hooge , gladgeschoren hagen , die vierkante vijvers , 

 die balustraden met hare vazen en steenen bollen , die kogelronde 

 oranjeboomen , die riviergoden met hunne lange baarden en drietanden, 

 zij herinnerden ons aan eene voorbijgegane wereld, eene wereld, die 

 wij niet terug verlangden , evenmin als de symmetrische zedelecr van 

 hare bewoners, omdat hare vormen stijf, gedwongen, somber en 

 1862. 15 



