2Ö6 STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



van eene vierde soort (of liever variëteit) gewag gemaakt , en wel door 

 een onzer landgenooten op Ceylon, den heer bles, door büffon aan- 

 gehaald. «Diep in het binnenland zou daar een ruigharige dwerg- 

 » olifant voorkomen, niet grooter dan eene koe, maar zeer schuw en 

 • ontembaar." Dit berigt staat geheel op zich zelf en schijnt geen 

 vertrouwen te verdienen. Tennent intusschen spreekt het niet be- 

 paald tegen, doch zegt alleen, dat het «behaard" zijn eener zoodanige 

 Bcaste" van olifanten niet tot eene geldige tegenwerping zou mogen wor- 

 den gemaakt tegen de » mogelijkheid" dier «waarneming". Volgens 

 zijne ervaring toch is de huid van alle olifanten in hunne jeugd, en 

 dan vooral bij pas gevangenen, aan de schouders en op het hoofd 

 meer of minder met wollige haren bedekt, die zij er echter öf zelve 

 spoedig grootendeels afschaven , öf door het rossen van de huid er 

 weldra worden afgeschuurd. Er zou ook hiermede in verband kunnen 

 worden gebragt hun oponthoud op eene koelere streek van het eiland , 

 alwaar de haargroei sterker ontwikkeld kan zijn, tot bescherming van 

 de huid , overeenkomstig met de behaardheid daarvan bij den El. pri- 

 migenius in het noorden van Rusland. 



De vindplaats der olifanten wordt door hunne soort-namen aange- 

 wezen. Tegenwoordig zijn zij oorspronkelijk in het wild slechts aan 

 te treffen, zoo ver bekend is, in Aziö en in Afrika. 



De eigenlijke, oud-Indische of Indiaansche leeft op het vasteland van 

 Indie, tot op ongeveer 35° Noorder Br. in Thibet en Tartarije, doch vooral 

 bezuiden den kreeftskeerkring en ten oosten van den Indus , in geheel 

 Hindostan, Bengalen en het vaste land van achter-Indië , vooral in het 

 rijk der Birmans , — Ava, Pegu, Siam, — tot in Cochin- China toe. 



De Samatraansche wordt gevonden op twee Indische eilanden, t. w. op 

 het eiland van dien naam en op Ceylon. Dit echter is er veel rijker aan 

 dan Sumatra. Op Ceylon waren zij in vorige eeuwen (1672) zoo over- 

 vloedig, dat men, volgens baldaeus , «daar te Lande niet wel kan 

 «reijzen, of men moest met zoldaten vergezelschapt zijn ende met 

 «trommels of een bekken, daar men op slaande, geluijt maakt, waarvan 

 «zij wegh loopen." Zij zijn er, — met uitzondering der kuststreken 

 en der sterk bebouwde binnenlanden , zoo als de omtrek van Colombo , 

 vanwaar zij geheel zijn verdreven , — nog altijd zeer algemeen , ofschoon 



