272 STUDIËN OVER DEN OLIB^ANT. 



lijks toepasselijke verklaring , volgens welke dit feit in verband zou 

 staan met de «gewoonte" der olifanten om hunne overledene betrek- 

 kingen zelve »te begraven." Deze hypothese toch is zonder eenig na- 

 deuken gesteld. Welke werkzaamheden , welke kunststukken zelfs 

 door den olifant kunnen worden verrigt, — tot de «gravende" dier- 

 soorten behoort hij niet. Zijne organen stellen hem daartoe niet in 

 staat; hoogstens zouden zij, die van slagtanden zijn voorzien, den 

 grond ordeloos kunnen omwoelen. En al lieten die hem toe een 

 kuil te graven , diep en ruim genoeg om een gevaarte te bevatten 

 van 3 tot 8000 ponden, zoo zou hij al ligt een graf hebben gedolven , 

 waaruit hij zich zelven niet zou weten te verlossen. Maar bovendien , 

 noch in den wilden , noch in den getemden staat , heeft de ervaring 

 eenig bewijs voor dit ambt van «doodgraver" aan het licht gebragt. 

 In elk geval bewijst het besproken onderwerp niets voor of tegen 

 den buitengewoon langen levensduur der olifanten. 



Omtrent hunnen ouderdom toch is tegenwoordig vrij algemeen onder de 

 zaakkundigen aangenomen, dat zoowel de gewone, alsmede zelfs de moge- 

 lijke leeftijd dezer dieren niet zoo bijzonder veel hooger stijgt dan soms bij 

 den mensch. Hoe vreemd dit ook klinken moge, tegenover de overdrijving, 

 waaraan wij ten dezen van onze jeugd af gewoon zijn , werd deze stelling 

 van SCHLEGEL, TENNENT CU anderen, althans voor Ceylon , vrij voldoende 

 bevestigd. Op dit eiland leven de oudste , tamme olifanten in den regel 

 niet langer dan 70 jaren! Dat zij er, even als de mensch, 100 jaren oud 

 kunnen worden, daarvan heeft laatstgenoemde zelf een' levenden getuige 

 gezien. Een bewijs van meer bespiegelenden aard voor de waarschijn- 

 lijkheid van dien levensduur , als normale grootheid , meent everard 

 HOME te mogen trekken uit de vergelijking van den leeftijd, op welken 

 bij hen en andere plantenetende dieren de gewone tanden en kiezen 

 geheel zijn afgesleten ^). Dit geschiedt , naar zijne opgaaf, bij het 

 scluuip en het hert tusschen het 10de tot het 15de levensjaar, bij 

 het 1 underenge.slaclit tegen het 20ste jaar , bij het paard omstreeks 

 de 40 tot 50 jaren (?), terwijl daarentegen bij de 100-jarige olifanten 

 de kiezen (natuurlijk de laatstge wisselde, zie daarover nader) nog bruikbaar 



') Men- vindt ecne mcdedccling daarover in ilvrter's New monthly Mcff/azinc , 

 1860, March, no. 118. 



