STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 273 



voorhanden zouden zijn. — Een meer wetenschappelijk en zekerder 

 uitgangspunt tot eene dergelijke berekening is dat , 't welk door 

 FLOURENS is bekend gemaakt. Het berust op de volkomene verbee- 

 ning der uiteinden van de lange beenderen. Deze verbeening, welke 

 de eindpaal van den groei aanduidt, grijpt bij den raensch omstreeks 

 het 2Üste, bij den olifant omtrent het 30ste levensjaar plaats. Uit eene 

 vergelijking nu dezer tijden met dien bij andere dieren (het paard 5 , den 

 hond 2 jaren), is hem deze physiologische wet gebleken : dat vijfmalen 

 dit volwassen tijdperk overeenkomt met het (gemiddelde) maximum van 

 aller levensduur, d. i. alzoo 10 jaren voor den hond, 25 voor het paard, 

 100 voor den mensch, 150 voor den olifant. En inderdaad omtrent de 

 mogelijkheid van het maximum van dien termijn bestaan voor den olifant 

 enkele vrij geloofwaardige berigteu , inzonderheid weder uit Ceylon. 

 Tavernier , onder anderen, vermeldt er een van 130 jaren, volgens 

 opgaaf van een' cornac , wiens vader, grootvader en overgrootvader, 

 evenals hij, denzelfden olifant hadden opgepast. Robertson geeft een 

 tweede, authentiek genoemd, voorbeeld van een olifant, die eerst aan 

 de Portugezen had toebehoord, van hen in het jaar 1656 door de 

 Hollanders was afgenomen, en eindelijk in 1799 uit onze handen in 

 die van de Engelschen was overgegaan. Stelt men , dat dit individu 

 in het Portugesche tijdvak nog slechts 10 jaren telde , dan moet het 

 onder zijne laatste meesters ruim 150 jaren oud zijn geweest. Deze 

 en dergelijke zoo hoog bejaarde olifanten mag men evenwel veilig tot 

 de hooge uitzonderingen brengen, evenals dergelijke cijfers, die (als 

 curiosa) omtrent den ouderdom van sommige menschen ^) zijn te boek 

 zijn gesteld. 



Mogten deze opgaven nu al worden aangenomen voor den getem- 

 den olifant , voor zijn gevangen staat , — werpt misschien iemand 

 hier tegen , — zij behoeven daarom nog geenszins te gelden voor 

 dit dier in het wild , in de vrije natuur levende. »AVelligt kan het 



') Een tal van opgaven daaromtrent uit den vroegeren en tateren tijd daarlatende , 

 herinner ik aan eene der jongste mededcelingon uit Amerilca (Washington), Zij 

 betreft drie hoogbejaarde men.chen aldaar , eu nog \\c\ uit een en dezelfde familie , 

 hetgeen trouwens meer plaats vindt. Hot geldt een' zoon, die 128 jaren was ge- 

 worden, een vader van 132 en eene grootmoeder van 148 jaar! Z\e Archiv. Belg. de 

 méd. , etc. Janvier, 1862. Ofschoon dit een goed Tijdschrift is, kan ik voor de ge- 

 loofwaardigheid dier getallen (ze zijn van verdachten oorsprong) niet instaan. 

 1862. IB 



