276 STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



is eene pathologische variëteit , vallende in de algemeene kategorie van 

 het alhinisme. Hij behoort tot de «albino's", gelijkerwijze er onder andere 

 diersoorten, en zelfs onder het menschengeslacht , mede enkelen worden 

 gevonden. Bij die wijziging is werkelijk het huid-pigment , de kleurstof 

 der huid, afwezig, en heeft deze, even als de staartharen , dan eene 

 meer of minder sterk uitgedrukte grijs-witte kleur. Deze toestand kan 

 doorgaans inzonderheid hierdoor met zekerheid worden herkend, dat 

 de regenboog of iris (het bekende, anders bruin of blaauw gekleurde 

 vlies, dat den zwarten oogappel omgeeft), insgelijks door het ont- 

 breken der gewone kleurstof, eenen witachtigen of liever licht-rooden 

 tint aanneemt. Een feit , waardoor deze verklaring wel het sterkst 

 wordt gestaafd , is , dat juist in Siam , waar de witte olifant het meest 

 schijnt voor te komen, het albinisme ook bij andere dieren, — buf- 

 fels , herten , apen , — betrekkelijk menigvuldig wordt waargenomen. 

 Hoe dit zij, daar te lande vooral, maar insgelijks in Ava , Pegu 

 en aangrenzende rijken, wordt de witte olifant nog steeds (ofschoon 

 niet zóó algemeen en niet meer zóó onvoorwaardelijk als voor- 

 heen) beschouwd als vertegenwoordiger der geesten van hunne vroe- 

 gere koningen, als een attribuut der waardigheid van den vorst, als 

 waarborg zelfs voor het bezit van zijnen troon! Hij heeft daar zelfs 

 zijn eigen paleis, zijn' eigenen hofstoet en oppassers, tot 30 in getal, 

 waaronder 4 gouden-waaijer- en scherm-dragers. Het inwendige van 

 dit verblijf is met weelde ingerigt; zelfs zijn voedsel wordt hem niet 

 dan uit gouden schotels gereikt. Die hem daar hunne opwachting 

 willen maken, moeten hunne schoeisels afleggen. Hij is dan ook in 

 het bezit van eigene inkomsten. De Engelsche kapitein der genie 

 YüLE berigt , dat, toen de koning van Ava onlangs een gedeelte daar- 

 van tot andere doeleinden wilde gebruiken, hij vooraf zijne schriftelijke 

 verontschuldiging deswegens aan zijnen «favoriet" deed toekomen. Hoe 

 «koninklijk" ook genaamd, wordt hij evenwel door de vorsten, die 

 den titel aannemen van »Heer van den witten olifant", zelden of nooit 

 bereden. Wel maakt hij een der voornaamste vertooningen uit op 

 feestdagen en bij alle plegtige optogten. Hij wordt dan vooral, en meer 

 nog dan de andere «staatsie-olifanten" (zie daarover later), prachtig 



