292 OVER DE NATUURLIJKE GESTELDHEID DER LIGCHAMEN, 



lijken omvang en onmetelijke kracht. Maar hoe zou ze zich aan ons 

 voordoen , als wij ons op haar kouden verplaatsen ? Welke natuur- 

 verschijnsels zou zij ons doen aanschouwen, ais wij hare oppervlakte 

 konden betreden? 



De oude wijsgeeren trachtten een antwoord te gissen op deze vraag. 

 Zij kwamen meest allen daarin overeen , dat zij aan de zon zelve het 

 bezit van warmte en licht toeschreven, hoewel sommigen , gelijk phi- 

 LOLAOs en EMPEDOCLES, haar als een kristallen schijf beschouwden , die 

 het licht van het vuur , dat zich in het heelal bevindt , of wel het 

 licht van andere hemellichten , die wij niet zien kunnen , tot ons terug- 

 kaatst. Anaxagoras, demokritos en metrodoros hielden de zon 

 voor eenen gloeijenden steen. Thales, epicurus en anderen hielden 

 haar voor eene aardachtige zelfstandigheid, in eenen gloeijenden toe- 

 stand verkeerende. Aeistoteles beschouwde haar als een koud lig- 

 chaam , dat alleen door zijne snelle beweging de omringende lucht in 

 brand stak. Voor de onderhouding van het ligchaam der zon werden 

 niet zeiden de dampen der aarde ter hulp geroepen. Aanvankelijk 

 hield men haar voor eene platte schijf; later, toen men de aarde als 

 een kegelvormig ligchaam beschouwde, begon men ook de zon deze 

 gedaante toe te schrijven. In de middeneeuwen hield men zich een- 

 voudig aan aristoteles en beschouwde de zon , als iets , dat heilig , 

 hemelsch en vlekkeloos was ^). 



Wij kunnen de gissingen der ouden veilig ter zijde laten en willen 

 nu verder nagaan, wat wij aangaande de natuurlijke gesteldheid van het 

 zonneligchaam uit de waarnemingen der latere sterrekundigen met 

 eenige waarschijnlijkheid kunnen opmaken. 



Volgens de naauwkeurige berekening van encke is de zon op haren 

 versten afstand van de aarde 21,029,585 G. M. en op haren naasten 

 20,335,073 G. M. , dus gemiddeld 20,682,329 G. M. van onze planeet 

 verwijderd. Zij doet zich aan den hemel voor als eene cirkelvormige 



') Kaiser, de Sterrenhemel, Ie dl., bl. 99. 



