TOT ONS ZONNESTELSEL BEHOORENDE. 295 



zon ruim 4200 ponden bedragen. De sekondeslinger , die bij ons ruim 

 o voet lang is, zou daar eene lengte van 86 voet moeten hebben. 

 Met andere woorden : door de geweldige aantrekking van het zonne- 

 ligchaam is de drukking van elk voorwerp op zijn steunpunt meer dan 

 28 malen grooter dan op onzen aardbol. 



Wat wij tol hiertoe van de natuurlijke gesteldheid van het zonne- 

 ligchaam gezegd hebben, is eigenlijk niets anders, dan wat door ster- 

 rekundigen uit de door hen berekende grootte en massa van dien bol 

 raet wiskundige zekerheid wordt afgeleid. Wij gaan nu over om te 

 onderzoeken , wat de regtstreeksche aanschouwing van de zon zelve 

 ons aangaande hare natuurlijke gesteldheid , ik zal niet zeggen met 

 zekerheid kennen, maar met waarschijnlijkheid doet vermoeden. 



De zon vertoont zich als eene sterk schitterende schijf, die door 

 haar verblindenden glans ons oog verhindert haar ongestraft in 't aan- 

 gezigt te zien. Hare lichtsterkte gaat alle gedachte te boven. Het 

 licht der zon is nog 2.| maal sterker dan het sterkste elektrische 

 licht, hetwelk wij in staat zijn voort te brengen. Wollaston bere- 

 kent , dat de zon 800,000 maal schitterender licht verspreidt dan de 

 volle maan. Volgens hem zouden dus 800,000 volle manen aan den 

 hemel moeten schijnen om een licht voort te brengen, hetwelk dat 

 van de zon op den middag evenaarde. 



Maar ook dan , als men zijn oog door een gekleurd glas tegen dien 

 verblindenden glans wapent , ziet men niets anders dan eene ronde 

 lichtschijf of vuurbol. Iets meer verneemt men , als men de zonneschijf 

 door eenen goeden kijker beschouwt. Men ziet dan , dat het licht niet 

 gelijkmatig over de geheele oppervlakte der zonneschijf verspreid is, 

 maar dat zij bezaaid is met lichtgraanwe stippen , die aan haar een 

 voorkomen geven, eenigermate met mat geslepen glas overeenkomende. 

 Zij vertoont eene onejffene, in gedurige beweging verkeerende , kor- 

 relige en geschubde oppervlakte , waar de minder lichtende graauwe 

 stippen en strepen met andere stippen en strepen afwisselen , die met 

 een sterker licht zijn bedeeld. Littrow vergelijkt haar voorkomen bij 



