298 OVER DE NATUURLIJKE GESTELDHEID DER LIGCHAMEN, 



Deze zonnevlekken beslaan dikwijls eene verbazende uitgebreidheid. 

 Den 15 Maart 1758 nam tobias kaiser eene zonnevlek waar, die 

 het twintigste gedeelte van de middellijn der zon groot was en dus 

 eene doorsnede had van veel meer dan 9000 G. M., derhalve vijfma- 

 len grooter dan de middellijn der aarde. In 1779 zag william her- 

 SCHELL eene vlek , die zelfs met het ongewapend oog kon worden 

 waargenomen. Zij bestond uit eenige digt bij elkander geplaatste dee- 

 len. De doorsnede van deze geheele vlek was 27000 mijlen lang, dat 

 is nagenoeg 15 malen grooter dan de middellijn van onze aarde. De 

 geheele oppervlakte , door deze groep zonnevlekken ingenomen , be- 

 droeg meer dan 730 millioen vierkante mijlen '). Zijn zoon jodn 

 herschell heeft aan de Kaap eene zonnevlek waargenomen, welker 

 opening groot genoeg geweest zou zijn om er de aarde door heen te 

 laten vallen, waarbij nog eene ruimte van 230 G. M. rondom de aarde 

 vrij zou zijn gebleven. De geheele vlakte, door deze vlek ingenomen, 

 bedroeg niet minder dan 4 millioen vierkante mijlen. 



Men heeft opgemerkt, dat de zonnevlekken nooit in de streek van 

 den aequator der zon , evenmin aan de polen , maar gewoonlijk tusschen 

 beide in een gordel , die zich aan weerszijde van den aequator ongeveer 

 over 35^ N. en 35° Z. breedte uitstrekt, en wel nader aan dezen dan aan 

 de polen. Capocci vermeldt als een zeldzaam voorkomend verschijnsel, 

 dat hij eens eene kleine vlek zich op 46° Z. breedte heeft zien vor- 

 men. Zij verschijnen en verdwijnen weder , zonder dat men daarbij 

 eenige regelmatigheid kan opmerken. Hoogst zelden is de zon geheel 

 zonder vlekken. Scheiner heeft eenmaal meer dan vijftig vlekken op 

 éënen dag gezien, ofschoon hij op een anderen tijd dikwijls geheele 

 maanden lang naauwelijks eene enkele van eenig aanbelang gewaar 

 werd. Het schijnt echter, dat er wel eens' vlekken van veel grooter 

 omvang en in grooter getal verschenen zijn ; zoo wij althans , wat 

 abulfaragius verhaalt, aan zonnevlekken toeschrijven. Hij schrijft 

 namelijk, dat in het jaar 535 het licht der zon gedurende veertien 

 maanden aanmerkelijk verduisterd was , en dat in het jaar 626 do 

 helft van de zonneschijf gedurende een geruimen tijd van October tot 

 Junij haar gewoon licht niet had gegeven. 

 ') LijTROw, bl. 221. 



